Kendini ortaya koymak, yaptığı şeyin arkasında durmak ve bulunduğu yerde canlı bir iz bırakmak güçlü bir istek haline gelebilir.

Sevgi de sevinç de gurur da saklanmak yerine görünmek ister; değer verilen biri bunu bilmeli, emek verilen bir şey karşılığını bulmalıdır. Başkalarının takdiri hoş gelirken asıl hassasiyet kendi gözünde nasıl göründüğünde belirir. Bu yüzden küçümsendiğini düşündüğü bir anda yalnız çevresinin bakışı değil, kendisine duyduğu saygı da sarsılmış gibi hissedilebilir.

Çevrenin havasını kolayca sezmek önemli bir beceri sağlar. Kimin neye sevindiği, neyin ilgi uyandırdığı ya da hangi tavrın insanları etkilediği çabuk anlaşılabilir. Bu duyarlılık görünür olunan alanlarda güçlü bir karşılık yaratır; başkalarına ulaşmak, onları heyecanlandırmak ve bir düşüncenin etrafında toplamak kolaylaşır. Ancak çevreden gelen her tepki fazla yakından izlendiğinde kendi duygusuyla başkasının beklentisi birbirine karışabilir. Görülmek isterken nasıl görülmesi gerektiğine göre davranmaya başlamak, doğal olanı yavaşça gösteriye çevirebilir.

Hareket tarafında ise beklemekten çok başlamak vardır. Bir hedef belirdiğinde sorumluluk almak, öncülük etmek ve işi kendi yöntemiyle yürütmek daha rahat gelir. Güvenildiğini bilmek çalışma isteğini artırır; zor bir görevin üstesinden gelmek de kendine duyulan güveni besler. Fakat aynı kuvvet, gururun hassas olduğu bir yere dokunulduğunda yön değiştirebilir. Alaycı bir söz ya da küçük bir küçümseme, yapılması gereken işi unutturup değeri kanıtlama çabasını öne çıkarabilir.

“Kendini göstermek isterken kendini kanıtlamaya sürüklenmeyen; hissettiğinin büyüklüğünü, karşısında olanın ölçüsü sanmaz.”

Duyguyla hareket birbirine çok yaklaştığında aradaki düşünme payı iyice daralır. Sevinç hızla coşkuya, kırgınlık savunmaya, rahatsızlık ise doğrudan öfkeye dönüşebilir. Böyle bir açıklığın güzel yanı, duygunun uzun süre gizlenmek zorunda kalmamasıdır; söylendiğinde ve yaşandığında kısa sürede geçip gidebilir. Fakat tutulduğu zaman aynı güç içeride birikerek olduğundan daha sert bir çıkışa dönüşebilir. Asıl incelik, ne bastırmakta ne de ilk yükseleni hemen dışarı vermektedir.

Çünkü ilk tepki her zaman karşısındaki durumun gerçek büyüklüğünü anlatmaz. Masum bir söz meydan okuma gibi duyulabilir; küçük bir engel saygısızlık sanılabilir. Özellikle gurura dokunulduğunda neye kızıldığı ile kızgınlığın anlattığı hikâye birbirinden ayrılmayabilir. Bir anlık bekleyiş burada duyguyu küçültmez. Tam tersine, onun neyi korumaya çalıştığını anlamaya yardım eder.

Kararlılık da benzer bir ayrım ister. Kendi yolunda ilerlemek değerlidir; fakat karşısındaki geri çekilmedi diye daha fazla bastırmak, bir süre sonra hedefi mücadeleye çevirebilir. Her ortamda ilk sırada olmak gerekmez, başkasının öne çıkması da kendi ışığını azaltmaz. Güç paylaşılabildiğinde eksilmek yerine daha rahat çalışır.

Böylece yükselen ateş söndürülmeden yön kazanabilir. Kızgınlık gerçekten korunması gereken bir şeyi gösteriyorsa gereken yapılır; yalnız incinmiş gurur konuşuyorsa onun geçmesine izin verilebilir. Kendini göstermek ile kendini kanıtlamak arasındaki fark belirginleştikçe hareket de sadeleşir. Ne her çağrıya koşmak ne her söze karşılık vermek gerekir. Enerji, gerçekten değdiği yere verildiğinde hem cesaretini hem sıcaklığını korur.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz