Bulunduğu çevrede güzel bir karşılık bırakmak, yapılanın görülmesi ve başkalarıyla iyi bir bağ kurulması önem kazanabilir.

Birlikte hareket edildiğinde yalnız kendi isteğine değil, herkes için adil olana dikkat edilir; kimsenin dışarıda kalmaması, farklı beklentilerin mümkün olduğunca dengelenmesi istenir. İki tarafı da görebilmek anlaşmazlıkları yumuşatır, fakat aynı özellik karar vermeyi zorlaştırabilir. Herkesin ne düşündüğü hesaba katıldığında, kendi isteğinin sesi kalabalığın arasında daha güç duyulur.

Dışarıdaki görünürlük bu nedenle yalnız başarı meselesi değildir. Yapılan işin beğenilmesi, emeğin karşılık bulması ve çevrenin gözünde iyi bir yerde durmak, kişinin kendisini nasıl değerlendirdiğine kadar uzanabilir. Yeni bir fikirle ortaya çıkmak, alışılmışın dışına çıkmak ya da topluluk adına yararlı bir şey yapmak heyecan verirken, bunun nasıl karşılanacağı da önemsenebilir. Takdir geldiğinde rahatlayan taraf, eleştiriyle karşılaştığında aynı rahatlığı korumakta zorlanabilir.

Bunun gerisinde daha sessiz bir ihtiyaç bulunur. Yakınlarından beklediği sıcaklığı yeterince alamadığını düşünen biri, zamanla desteğe ihtiyaç duymamayı güç sayabilir. Kendi kararını vermek, yükünü kendisi taşımak ve kimsenin yönlendirmesine bağlı kalmamak güvenli görünür. Fakat bağımsızlığın altında “nasıl olsa yeterince desteklenmeyeceğim” düşüncesi kaldığında yalnızlık seçim olmaktan çıkar. Yakınlık arzulanırken ona ulaşmanın yolu fark edilmeden kapatılabilir.

“Kendisine söylenen bir eksiği bütününe yaymayan; eleştiriden gerekeni alır, gerisini olduğundan daha büyük bir hükme dönüştürmez.”

Eleştiri tam da bu noktaya dokunduğunda olduğundan daha ağır duyulur. Söylenen küçük bir eksik, yalnız yapılan işe ilişkin bir değerlendirme olmaktan çıkıp eski bir “yeterli değilim” duygusuna bağlanabilir. Övgülerin arasında tek bir olumsuz söz seçilir, uzun süre onun üzerinde durulur. Ardından daha iyi yapmak, daha kusursuz görünmek, daha fazla sorumluluk almak gerekirmiş gibi hissedilebilir. Böylece kabul görmek için gösterilen emek giderek kişinin kendisine verdiği değerin ölçüsüne dönüşür.

Oysa değerlendirilmek ile değerli olmak aynı şey değildir. Yapıcı bir eleştiri duyulabilir; gerçekten eksik kalan bir taraf varsa geliştirilebilir. Başkasının bakışı kimi zaman görülmeyen bir ayrıntıyı gösterebilir, fakat bütün hükmü vermek zorunda değildir. Aynı şekilde destek almak da kendi ayakları üzerinde duramamayı göstermez. Yakınlık ile bağımsızlık birbirinin karşıtı olmaktan çıktığında, hem başkalarıyla birlikte kalmak hem kendi ölçüsünü korumak kolaylaşır.

Bir süre sonra daha sade bir denge kurulabilir. Herkesin beğenisini toplamadan da yaptığına güvenilebilir; birinin hoşnutsuzluğu bütün emeğin değerini silmez. Sevgi kazanılması gereken bir ödül gibi görülmediğinde, ilişkilerde sürekli iyi görünme zorunluluğu da hafifler. Sorumluluk taşınır ama kendini cezalandırmaya dönüşmez; eleştiri dinlenir ama içeride büyütülmez. Böylece yapılan şey başkalarının gözünde yeterli olmak için değil, gerçekten önemsendiği için özenle sürdürülür.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz