Kendi değerini hissetmek, başkalarının dikkatini çekmekten daha derin bir yere dayanır.

Beğenilmek, takdir edilmek ya da yaptığı bir şeyle gurur uyandırmak hoş gelir; fakat asıl sağlamlık, kimse bakmadığında da kendinden utanmayacağı bir yerde durabilmektir. Duygular güçlü yaşandığında onları büyüterek anlatmak ya da karşısındakinin sevgisinden sürekli emin olmak istemek kolaylaşabilir. Oysa kendine duyulan güven arttıkça görünür olmaya duyulan ihtiyaç da daha doğal bir ölçüye yerleşir.

Sahip olunan şeyler de güven duygusunun bir parçasına dönüşebilir. Tanıdık eşyalar, para, biriktirilenler ya da değer verilen bağlar emniyet hissi verebilir. Fakat korku yükseldiğinde korumak ile sahiplenmek birbirine yaklaşır. Bir şeyi kaybetmemek için sıkı tutmak, onun gerçekten ne kadar değer taşıdığını görmeyi zorlaştırabilir. Aynı durum yakın ilişkilerde de yaşanır; sevginin devamından emin olunamadığında kontrol etme isteği ortaya çıkabilir. Güven, elde tutulanın değişmemesinde değil, değişim karşısında da kendi yerinde kalabilmekte büyür.

Diğer tarafta, görünenin altına inmeye çalışan güçlü bir merak vardır. Kolay cevaplar yeterli gelmez; saklanan korkular, söylenmeyen arzular ve değişimin asıl nedeni anlaşılmak istenir. Zor meselelerden kaçmak yerine onların yanında kalmak, yoğun duyguları taşıyabilmek ve karanlık görünen tarafı inkâr etmeden incelemek büyük bir güç yaratabilir. Yine de sürekli gizli olana bakıldığında gölge, gerçekte olduğundan daha büyük görünmeye başlayabilir. Derinlik, yalnız karanlığı görmek değil; onun yanında ışığın da varlığını unutmamaktır.

“Korkusunu karşısındakinin niyeti sanmayan; kaybetme ihtimaliyle değil, gördüğü gerçekle bağ kurar.”

İlişkiler burada güçlü bir ayna haline gelir. Karşısındakinde görülen tehdit, kıskançlık ya da kontrol isteğinin bir kısmı kendi korkularından beslenebilir. Duygu yükseldiğinde gerçek olduğu haliyle seçilemeyebilir; eski alışkanlıklar devreye girer ve tepki düşüncenin önüne geçer. Böyle anlarda hemen karşı tarafı suçlamak yerine, “burada gerçekten ne oluyor, ne kadarı benim korkumdan geliyor?” diye bakmak daha geniş bir alan açar.

Yakınlıkta özgürlük de önemlidir. Sevilen birini kaybetme korkusu onun alanını daraltmaya başladığında, bağ güven vermek yerine baskıya dönüşür. Aynı özgürlük kişinin kendisi için de gereklidir; sevdiği insanlarla her konuda aynı fikirde olmak zorunda değildir. Kendi sesini duyurmak, farklı bir yerde durmak ya da bir şeye hayır demek sevgisiz olmak anlamına gelmez.

Derin bağlar yalnız rahatlatmaz; dönüştürür de. Korkular, yaralar ve saklanan taraflar görünür hale geldiğinde ilişki daha gerçek bir yere taşınabilir. Fazla korunmak güvenli hissettirse de kalbin çevresinde duvar örmeye başlarsa hiçbir şey içeri giremez, hiçbir şey dışarı çıkamaz. Bu nedenle güçlü olmak yalnız kendini korumak değil; gerektiğinde görülmeye ve başkasını gerçekten görmeye de cesaret edebilmektir.

Kendinden emin oldukça gösterme ihtiyacı azalır, sahiplenme gevşer ve yakınlık daha özgür bir biçim kazanır. Güçlü duygular küçültülmeden, korkunun onların adına karar vermesine de izin verilmediğinde değişim tehdit olmaktan çıkar; kendisini daha gerçek bir yerden tanımanın yoluna dönüşür.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz