Yakınlık karşılık bulduğunda duygular daha rahat ifade edilir.

Birinin yanında anlaşılmış hissetmek, sıcaklık görmek ve karşılıklı ilginin varlığını bilmek önem kazanabilir. Özellikle yakın ilişkilerde yalnız birlikte olmak değil, duygusal olarak karşılık bulmak aranır. Karşısındaki ne hissediyor, nasıl yaklaşıyor, bağın içinde gerçekten yer açıyor mu gibi ayrıntılar kolayca fark edilir. Bu duyarlılık ilişkiyi besleyebilir; çünkü ihtiyaç duyulan sıcaklığı vermek de almak kadar doğal gelir.

Birlikte geçirilen zamanın huzurlu olması, anlaşmazlıkların gereğinden fazla büyümemesi ve çevrede hoş bir hava bulunması ayrıca değer taşır. Güzel söz, nazik tavır, zarif davranış ve ortak bir ölçü ilişkileri kolaylaştırabilir. İnsanlarla çalışılan alanlarda arabuluculuk yapmak, farklı tarafların birbirini duymasını sağlamak ya da bulunduğu yere daha yumuşak bir hava katmak güçlü bir yeteneğe dönüşebilir. Görünür olunan yerde sıcak ve ulaşılabilir bir iz bırakmak da kendiliğinden önem kazanır.

Fakat sevilmek arzusu güçlendiğinde uyumun küçük bir bedeli ortaya çıkabilir. Karşısındaki uzaklaşmasın diye kendi isteğinden vazgeçmek, tartışma çıkmasın diye rahatsız olduğu şeyi söylememek ya da kabul görmek için beklenen biçime girmeye çalışmak mümkün hale gelir. Böyle olduğunda bağ korunuyor gibi görünse de kendi sesi yavaşça belirsizleşir. Herkes tarafından beğenilmek ile gerçekten sevilmek aynı şey değildir; sürekli hoş görünmeye çalışmak da yakınlığı her zaman derinleştirmez.

“Güzel görünenden çok gerçek kalana değer veren; uyumu kendinden vazgeçmek pahasına kurmaz.”

Dışarıdan nasıl göründüğüne verilen önem arttığında değer duygusu da başkalarının bakışıyla ölçülmeye başlanabilir. Güzel bulunmak, takdir edilmek ya da çevrede olumlu bir iz bırakmak keyif verir; fakat bunların eksikliği kendi değerinden şüphe etmeye yol açtığında denge değişir. Görünen taraf önemlidir ama bütün değildir. Başkasının beğenisi değişebilir; kişinin taşıdığı nitelik yalnız o bakışla kurulmaz.

Yakın ilişkilerin başka bir görevi de duyguların aynasını tutmaktır. Karşısındaki güçlü bir tepki verdiğinde bunun kendi içinde neyi harekete geçirdiğine bakılabilir. Küçük bir soğukluğun neden beklenenden fazla dokunduğunu anlamak, bağın içinde ne kadar onay arandığını gösterebilir. Böylece sevgiyle kabul edilme ihtiyacı birbirinden daha rahat ayrılır.

Uyum, her konuda aynı fikirde olmak değildir. Bir isteğe hayır demek, farklı düşünmek ya da herkesin hoşuna gitmeyecek bir seçim yapmak bağı mutlaka bozmaz. Tam tersine, kendi rengini saklamadan kalabilmek yakınlığı daha gerçek bir yere taşıyabilir. Karşısındaki de ancak gerçek haliyle tanıştığında verilen sevginin neye yöneldiği anlaşılır.

Asıl rahatlık, sevilebilir olmak için biçim değiştirmeye gerek kalmadığında oluşur. Yakınlığı korumak adına kendi sesini kısmayan, farklılığını da çatışmaya dönüştürmeyen bir tavır daha kalıcıdır. Başkalarının sevgisi değerli kalır; fakat kişinin kendi değerinin tek ölçüsü olmaktan çıkar. Beğenilmek güzel bir karşılık olabilir, kendisi olarak kalabilmek ise daha sağlam bir zemin yaratır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz