Yakınlık güven verdiğinde duygular daha rahat yer bulur.

Birinin yanında ne hissedildiğini saklamak zorunda kalmamak, destek gördüğünü bilmek ve gerektiğinde yaslanabileceği bir bağın bulunması önemli hale gelir. Çevresindekilerin ruh halini kolayca sezmek de ilişkileri derinleştirebilir; söylenmeyeni fark etmek, ihtiyacı olana sıcaklık göstermek doğal gelir. Fakat bağın verdiği güven fazla önem kazandığında, karşısındakinin sevgisi kendi değerinin ölçüsüymüş gibi hissedilebilir.

Yakın ilişkiler bu yüzden yalnız paylaşım alanı değil, kendini tanımanın da aynası olur. Güçlü duygular taşıyan insanlara çekilmek, kendi hislerini onların üzerinden fark etmeyi kolaylaştırabilir. Karşısındaki yakın olduğunda dünya daha güvenli görünür; uzaklaştığında ise yalnız bir ilişki değil, kendi içinde sağlam duran bir yer de eksilmiş gibi gelebilir. Oysa başkasının yanında olmak ile kendi değerini onun varlığına teslim etmek aynı şey değildir. Yakınlığın verdiği sıcaklık kıymetlidir, ama bunun kişinin kendi iç dayanağının yerine geçmesi gerekmez.

“Destek gördüğünde küçülmeyen, destek görmediğinde dağılmayan; sevgiyi ihtiyaçtan, yalnızlığı da güç gösterisinden ayırabilir.”

Diğer tarafta güçlü bir bağımsızlık ihtiyacı vardır. Başkasının müdahalesi, eleştirisi ya da beklentisi kolayca sınırlanmak gibi algılanabilir. Bu nedenle kendi kararını kendisi vermek, kimsenin yönlendirmesine ihtiyaç duymamak ve gerektiğinde tek başına durabilmek önemli olur. Fakat korunmak için kurulan mesafe uzadığında, özgürlük sessizce yalnızlığa dönüşebilir. Kimseye ihtiyaç duymamakla kendini kimseye açmamak birbirine karıştığında, aranan güven de giderek uzaklaşır.

Geçmişten taşınan destek eksikliği duygusu burada önemli bir iz bırakabilir. Sevgi verilmiş olsa bile alınamamış, sıcaklık yeterince hissedilmemiş ya da yakınlık sorumlulukların arasında kaybolmuş olabilir. Böyle bir deneyim zamanla “bana ulaşılmıyor” ya da “sevilmek için daha güçlü görünmeliyim” duygusuna dönüşebilir. Oysa duyguyu saklamak onu küçültmez; yalnız başkasının ona ulaşmasını zorlaştırır.

Eleştirildiğinde hemen geri çekilmek, kırıldığını göstermemek ya da ihtiyacını belli etmemek bir süre koruyucu görünebilir. Fakat sürekli güçlü görünmeye çalışmak, gerçekten güçlü olmaktan farklıdır. Duygusunu açıkça söylemek zayıflık değildir; destek istemek de kendi ayakları üzerinde durmaya engel olmaz. Uygun bağ, bağımsızlığı ortadan kaldırmak yerine ona nefes verebilir.

Buradaki incelik, yakınlığı zorunluluk haline getirmeden kabul edebilmekte yatar. Sevgi için kendinden vazgeçmek gerekmez; bağımsız kalmak için de sevgiden uzak durmak şart değildir. Karşısındakinin sıcaklığı değerli olabilir ama kendi değerinin kaynağı olmak zorunda değildir. Duygular saklanmadan, sınırlar sertleşmeden kalabildiğinde iki ihtiyaç da birbirini azaltmaz. Bir yan “yanımda kal” derken öteki “beni kendim olmaktan çıkarma” diyebilir. İkisi birbirini susturmak yerine duyulduğunda, yakınlık yük olmaktan çıkar; yalnızlık da güç göstergesi olmaktan vazgeçer.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz