Güçlü durmak, her yükü tek başına taşımayı gerektirmez.

Duygu yükseldiğinde savunmak, karşı çıkmak ve kendi kararını korumak kolaylaşabilir. Özellikle haksızlığa uğradığını düşündüğünde geri çekilmek istemez; fakat ilk tepkiyle söylenen söz daha sonra gereğinden sert bulunabilir. Öfke hızlı yükselip hızlı geçse bile, karşı tarafta bıraktığı etki daha uzun kalabilir. Bu yüzden duyguyu bastırmadan, hareket etmeden önce ona biraz yer vermek daha sağlam bir zemin oluşturur.

Hissedilen şeyler yüzeyde kalmaz. Kırgınlık, bağlılık, kayıp ya da özlem daha yoğun yaşanabilir; yine de bunları paylaşmak kolay gelmeyebilir. Duyguyu kendi içinde tutmak bir süre kontrol hissi verir. Fakat uzun süre söylenmeyen şey yalnızca saklanmış olmaz, giderek ağırlık da kazanabilir. Güçlü görünmek uğruna ihtiyacını gizlemek, sonunda istemediği bir yalnızlığı büyütebilir.

Bağımsızlık önemli olduğu için başkasına yaslanmak zor gelebilir. Yardım almak, ortak bir kaynağı kullanmak ya da birinin desteğine ihtiyaç duymak gereğinden fazla sorumluluk hissi yaratabilir. “Kendi başıma yapmalıyım” düşüncesi ilk anda güven verse de her şeyi yalnız yürütmek zorunda kalındığında bu güven sertleşebilir. Paylaşmak, sahip olunanı kaybetmek değildir. Doğru sınırlar içinde verilen ve alınan destek, iki tarafın da taşıdığı yükü hafifletebilir.

“Duygusunu saklamadan güçlü kalabilen; destek almayı zayıflık, değişene yer açmayı da kayıp saymaz.”

Değişim karşısında da benzer bir tutunma görülebilir. Alışılmış düzen bozulduğunda yalnız yeni olana uyum sağlamak değil, geride kalanı bırakmak da zorlaşabilir. Bir bağın biçim değiştirmesi, bir yerden ayrılmak ya da ortak düzenin yeniden kurulması kayıp gibi hissedilebilir. Oysa her değişim eksiltmez; kimi dönüşümler eski biçimin artık taşıyamadığı şeyi başka bir düzende yeniden kurar. Tutmak ile korumak arasındaki fark burada daha görünür hale gelir.

Duyguları sıkı biçimde denetleyebilmek önemli bir beceridir. Zor bir durumda soğukkanlı kalmak, gerçekleri duygusal dalganın dışında değerlendirmek ve sorumluluğunu sürdürmek güç sağlar. Ancak her kararı yalnız akılla vermek de kendi ihtiyacını görünmez hale getirebilir. Hissettiği şey yalnız kendisine ait olduğu için önemsiz değildir. Duygusuna yer vermek, karar yeteneğini zayıflatmaz.

Yakınlık istediği halde ihtiyacını göstermemek, karşı tarafta “bana ihtiyaç duymuyor” izlenimi yaratabilir. Böylece korunmak için kurulan mesafe, bağın kendisini inceltebilir. Yardım istemek teslim olmak değildir; duyguyu anlatmak da kontrolü kaybetmek anlamına gelmez.

Sağlamlık, neyi kendi başına taşıyabileceğini ve nerede paylaşmanın daha doğru olacağını bildiğinde daha kalıcı olur. Değişime biraz alan açıldığında kaybetme korkusu her hareketi yönetmez; duygu konuşabildiğinde de yük olmaktan çıkar. Kendi ayakları üzerinde dururken bir başkasının desteğine yer verebilmek, bağımsızlığı azaltmaz; onu daha yaşanabilir hale getirir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz