Duygusal güven, görünür sorumluluğun eşiğine geldiğinde, korunma isteği daha olgun bir duruşla buluşabilir.

Bir yan çevredeki havayı kolayca sezer. Sözlerin altında kalan kırgınlık, bakışlardaki mesafe, ilginin azalıp çoğalması ya da sıcaklığın geri çekilmesi hemen fark edilebilir. Sevildiğini bilmek, destek görmek ve zorlandığında güvenli bir yere dönebileceğini hissetmek önem kazanır. Bu güven sağlandığında kalp daha cömert, daha verici ve daha koruyucu çalışır. Başkasına iyi gelmek, rahatlatmak, kollamak ve bulunduğu yere sıcaklık katmak doğal hale gelebilir. Fakat destek eksik hissedildiğinde aynı duygu daha çekingen davranabilir. Sanki sevgi sınırlıymış, ilgi azalacakmış ya da dış dünya fazla soğuk davranıyormuş gibi bir algı oluşabilir.

Diğer tarafta görünür olma, sorumluluk alma ve yapılan şeyin ciddiyetle karşılık bulması arzusu vardır. Yeni fikirlere, farklı yollara ve ortak bir alan içinde hareket etmeye açıklık bulunabilir. Yine de bir düşünce benimsendiğinde ondan kolay vazgeçilmeyebilir. Hem kendi yolunu korumak hem de başkalarıyla birlikte daha adil bir düzen kurmak istenir. Bu nedenle yalnız kişisel ihtiyaçlar değil, içinde bulunulan alanın bütünü de gözetilebilir. Haksızlığa uğrayanı savunmak, herkesin payını düşünmek ve görünür yerde doğru olanı yapmak önemli hale gelebilir.

Yakın ilişkilerde daha temkinli bir çizgi çalışır. Bir bağın sorumluluk getirmesi, özgürlüğü azaltacakmış gibi hissedilebilir. Birlikte hareket etmek istenir; fakat kontrol edilmek, eleştirilmek ya da kendi yönünden alıkonmak korkusu mesafe doğurabilir. Yalnız kalmak daha güvenli görünebilir; ancak bu güvenin içinde sessiz bir yalnızlık da büyüyebilir. Burada ilişki yalnız verilenlerden ya da kaybedileceklerden ibaret değildir. Bir bağ, yük getirdiği kadar olgunluk da getirebilir; sınır koyduğu kadar güven de kurabilir.

“Duygu kendini yargılamadığında; emek soğumadan olgunlaşır.”

Bu karşılaşmada bir taraf “beni duy, sıcaklığımı gör, emeğimi küçümseme” derken; diğer taraf “sağlam dur, sınırını bil, sorumluluğunu taşı” diyebilir. İki ses birbirini duymadığında duygu kendini yetersiz hissedebilir; sorumluluk da sevginin önünde soğuk bir duvar gibi durabilir. O zaman kişi kendine fazla yüklenebilir, eksik kalanları büyütebilir ve dışarıdan gelen eleştiriyi olduğundan daha sert taşıyabilir.

Daha yumuşak bir yol, duyguyu küçümsemeden ciddiyeti korumaktır. Sevgi destek ister; fakat her destek hemen gelmediğinde değer eksilmiş sayılmaz. Sorumluluk emek ister; fakat emek kusursuz olmak zorunda değildir. Dışarıda sağlam görünmek için kalbi susturmak gerekmez. Yakın bir bağ içinde özgürlüğü kaybetmeden kalmak, ancak korku yerine açıklık seçildiğinde mümkün olur.

Duygu kendini yargılamadan sorumluluğa yaklaştığında güçlenir. Sorumluluk da sıcaklığı dışlamadan taşındığında yumuşar. Böylece korunma isteği kırılganlıkta kalmaz; emek, kendini cezalandırmadan olgunlaşır; yakınlık da hem güven hem sınır taşıyabilen daha sağlam bir yere yerleşir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz