Köklerde kıpırdayan duygu, ağır bir sorumlulukla buluştuğunda, korunma isteği kendini bastırmadan güçlenmeyi öğrenebilir.

Bir yan duygusunu hızlı yaşar. Kırıldığında, öfkelendiğinde ya da doğru bildiği bir alan tehdit altında kaldığında hemen ayağa kalkmak ister. Cesaret her zaman dışarıdan fark edilmeyebilir; fakat duygu bir kez hareketlendiğinde geri durmak kolay olmaz. Kendi kararını vermek, başkasının onayını beklemeden ilerlemek ve gerekirse savunmaya geçmek doğal gelebilir. Fakat duygu çok hızlı yükseldiğinde söz aceleye kapılabilir. O anda söylenen şey, sakinleşince aynı ağırlıkta hissedilmeyebilir. Kızgınlık çabuk doğar, çabuk geçer; ama bıraktığı iz karşı tarafta daha uzun kalabilir.

Bu hareketli duygunun altında güçlü bir yuva, aidiyet ve güven ihtiyacı vardır. Huzurlu bir yer, yakınların varlığı, çocukluktan gelen tanıdık izler, aileye ait hatıralar ya da yalnız kalınabilen sessiz bir köşe rahatlatıcı olabilir. Duygu kendini güvende hissettiğinde daha koruyucu, daha duyarlı ve daha destekleyici çalışır. Başkasını toparlamak, moral vermek, kırılgan olana sahip çıkmak ya da bulunduğu yerde sıcaklık yaratmak kolaylaşır. Fakat güven eksik hissedildiğinde aynı duygu içine çekilebilir. Vermek zorlaşır; çünkü elde olanı kaybetme korkusu büyüyebilir.

Diğer tarafta daha ağır, daha kontrollü ve daha temkinli bir yapı çalışır. Kendi ayakları üzerinde durmak, kolay etkilenmemek ve duyguları belli bir düzen içinde tutmak önemli hale gelebilir. Başkalarının sınırlaması, eleştirmesi ya da yönlendirmesi rahatsız edebilir. Bu yüzden yalnız durmak daha güvenli görünebilir. Fakat yalnızlık her zaman gerçek bir güç değildir. Bağımsızlık kalbe hiçbir kapı bırakmadığında, sağlamlık sessiz bir uzaklığa dönüşebilir.

“Kalp güvenli bir yer bulduğunda; cesaret yumuşaklığını kaybetmez.”

Köklerle ilgili alanlarda sıcaklık ve destek ihtiyacı daha hassas hissedilebilir. Yakınlardan yeterince anlayış gelmediği düşünülebilir. Ev, aile, geçmiş ya da en mahrem güven alanı fazla sorumluluk, fazla ciddiyet ya da fazla bekleyiş taşıyormuş gibi algılanabilir. Böyle olduğunda duygu kendini değersiz sanabilir, ihtiyacını gereksiz görebilir ya da sevilmek için daha güçlü görünmesi gerektiğine inanabilir. Oysa duygu bastırıldığında yok olmaz; sadece daha sessiz, daha ağır ve daha yalnız bir hale gelir.

Bu karşılaşmada bir taraf “şimdi hissettiğimi söylemek, kendimi savunmak ve yükseleni dışarı çıkarmak istiyorum” derken; diğer taraf “dur, kendini tut, önce dayan, önce güçlü görün” diyebilir. İki ses birbirini duymadığında sıcaklık geri çekilir, öfke sertleşir, yalnızlık büyür. Duygu yardım istemekten utanabilir; sorumluluk ise şefkati zayıflık sanabilir.

Daha yumuşak bir yol, duyguyu bütünüyle serbest bırakmakla onu tamamen bastırmak arasında kurulabilir. His yükseldiğinde biraz beklemek, ama onu yok saymamak gerekir. Kızgınlık geldiğinde sözün keskinliği azaltılabilir; fakat ihtiyacın kendisi küçümsenmemelidir. Destek istemek güçsüzlük değildir. Kendini tutmak da kalbi susturmak anlamına gelmemelidir.

Duygu güvenli bir yer bulduğunda daha az savaşır. Sorumluluk, sıcaklığı dışlamadığında daha az ağırlaşır. Böylece korunma isteği sert bir kabuğa dönüşmeden güç kazanır; yalnızlık kader gibi taşınmaz; kalp de hem cesur hem yumuşak kalabileceği daha sağlam bir yer bulur.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz