Uzaklara açılan bir yol, daha ilk adım atılmadan bile kalpte hareket uyandırabilir. Yeni bir yer görmek, başka bir düşünceyle karşılaşmak, alışılmış bakışın dışına çıkmak güçlü bir çağrı gibi duyulabilir. Yerinde saymak ağırlaşır; aynı sözlerin, aynı çevrenin, aynı kabullerin içinde fazla kalındığında hareket isteği büyür. Duygu burada yalnızca sessizce hissedilen bir şey değildir; yön seçmek, savunmak, cesaret göstermek ve gerekirse kendini ateşli biçimde ortaya koymak ister.

Burada canlı, atak ve kolay tutuşan bir taraf vardır. Doğru olduğuna inanılan bir şey engellendiğinde ya da haksızlık sezildiğinde geri durmak kolay olmaz. Sessiz görünen biri bile, duygusu uyandığında beklenenden daha güçlü bir çıkış yapabilir. Fakat bu ateş hızlı yükseldiği gibi hızlı da geçebilir. Söylenen sözler önce yola çıkar, düşünce arkadan yetişmeye çalışır. Öfke o an büyük görünür; sakinlik geri döndüğünde aynı sertliği taşımak gerekmeyebilir. Bu yüzden ilk yükselişe hemen teslim olmak yerine, ona kısa bir nefeslik aralık vermek iyi gelir.

Öte yanda daha derin, daha koruyucu ve daha sessiz bir iyilik hali bulunur. Güven duygusu, ait olunan yer, sevildiğini bilmek ve bir sıcaklığın içinde korunmak burada büyütücü olur. Korunmak kadar korumak da anlamlıdır. Birinin yükünü hafifletmek, kırılgan olanın yanında durmak, adı duyulmadan yapılan bir iyilikle dünyayı biraz yumuşatmak değer kazanır. Bu iyilik parlamak istemez; çoğu zaman arka planda kalmayı, sessizce destek vermeyi ve ihtiyaç duyulan yerde görünmeden var olmayı seçer.

“Uzaklara bakarken gerideki sıcaklık unutulmadığında, adım hem cesur olur hem de yolda kalacak gücü bulur.”

Bu iki yön yan yana geldiğinde, hareket ile sığınak arasında ince bir gerilim doğar. Bir yan uzaklara açılmak, öğrenmek, deneyimlemek ve inandığı şeyi cesaretle savunmak ister. Diğer yan ise önce güvenin kurulmasını, kökün hatırlanmasını ve iyi niyetin kendini tüketmeden akmasını ister. Biri “hemen git, hemen söyle, hemen yaşa” derken; öteki “önce neyi taşıdığını, nereden geldiğini ve kime iyi geleceğini hatırla” diye fısıldayabilir.

Burada ölçü önemlidir. Coşku güzeldir; fakat fazlası bedeni de zihni de yorabilir. İyi niyet değerlidir; fakat sınırını bilmezse dağılabilir. Bir şeye tamamen katılma isteği güçlüdür; yarım kalmak istemez. Yine de aynı hızla başka yöne dönmek, başlanmış olanı tamamlamadan bırakmak da mümkün olabilir. Keyif, hareket, paylaşım ve iyilik çoğaldıkça ferahlık verir; fakat taşmaya başladığında kendi ağırlığını da getirir.

En iyi ihtimal, cesaretin sıcaklıkla buluşmasıdır. Dışarıya açılmak isteyen yan, koruyucu tarafın sessiz bilgisini dinlediğinde daha sağlam ilerler. Sessizce kollayan yan da hareket eden tarafın ateşinden güç aldığında kendi kabuğuna kapanmaz. Böylece ne duygu savrulur ne iyilik görünmeden tükenir. Yol genişler ama köksüz kalmaz; sıcaklık korunur ama hareketsizleşmez.

Her coşku hemen taşmak zorunda değildir. Her koruma da geri çekilmek anlamına gelmez. Bir adım atılacaksa, hem cesaretin sesi hem de güvenin soluğu duyulabilir. O zaman uzaklara bakmak, geride olanı inkâr etmek olmaz; yardım etmek de kendini unutmaya dönüşmez. Ateş, sıcak bir yuvanın bilgisiyle birleştiğinde hem yol açar hem de yolda kalacak gücü verir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz