Bir sofranın etrafında toplanan sesler, yalnızca konuşulan cümlelerden oluşmaz; paylaşılan küçük bir lokma, uzatılan bir el, eksilmeden çoğalan bir sıcaklık da kendi dilini kurar. Bugünün duygusu böyle bir yerden akıyor. Yakınlık yalnızca yan yana durmakla yetinmez; güvenmek, güven vermek, korunmak ve korurken boğmamayı öğrenmek ister. Bir bağın içinde hem yumuşaklık hem bereket vardır; yeter ki biri diğerinin üzerine kapanmasın.

Burada sevgi daha sakin, daha evcil, daha kollayıcı bir biçimde belirir. Çok kalabalık ilişkilerden çok, gerçekten içe sinen birkaç sağlam bağ önem kazanır. Birinin varlığından emin olmak, ihtiyaç anında aynı sıcaklığı bulabilmek, kapının ardında tanıdık bir ses olduğunu bilmek derin bir rahatlık verebilir. Sevgi yalnızca güzel sözlerle değil; tekrar eden davranışla, hatırlanmakla, korunmakla ve korunmaya izin vermekle anlaşılır.

Fakat bu sıcaklığın içinde ince bir hassasiyet de bulunur. Sevginin eksildiği sanıldığında gönül hemen daralabilir. İlgi başka yöne aktığında, yerini kaybetmiş gibi hissetmek kolaylaşabilir. O zaman koruma arzusu fark edilmeden sahiplenmeye dönebilir. Yakın durmak isterken fazla sıkı tutmak, bağın nefesini azaltabilir. Oysa sevgi, avuç tamamen kapandığında değil; avuç açıkken de kalabildiğinde güven verir.

“Sevgi, avuç tamamen kapandığında değil; avuç açıkken de kalabildiğinde güven verir.”

Diğer tarafta genişleyen, büyüten, çoğaltan bir iyilik hali vardır. Yakın karşılaşmalar yalnızca rahatlatmaz; bakışı genişletebilir, cesaret verebilir, yeni kapılar açabilir. Birinin sözü başka bir ufuk gösterir; bir başkasının hikayesi daha büyük bir anlayışa yer açar. Böylece ilişki yalnızca sığınak olmaz, aynı zamanda gelişmenin de alanı haline gelir. Birlikte olmak, yalnızca birbirine yaslanmak değil; birbirinin daha iyi tarafını ortaya çıkarabilmek olur.

Bu yüzden bugünün asıl inceliği, sıcaklığı büyütürken sınırı unutmamaktadır. Cömertlik güzel bir şeydir; fakat ölçüsünü kaybettiğinde kendini tüketebilir. Rahatlık değerlidir; fakat fazlası gevşekliğe dönüşebilir. Birini mutlu etmek güzeldir; fakat sürekli hoşnut etmek için kendinden vazgeçmek, bağın içindeki doğallığı zayıflatabilir. Sevgi, yalnızca vermekle değil, ne zaman duracağını bilmekle de olgunlaşır.

Burada en güzel ihtimal, koruyan taraf ile genişleten tarafın birbirini duymasıdır. Biri bağın sıcaklığını saklamak ister; diğeri o sıcaklığın çoğalmasına alan açar. Biri yuvayı korur; diğeri yuvanın kapısından daha geniş bir dünyaya bakmayı öğretir. İkisi yan yana geldiğinde ne yakınlık daralır ne de genişlik köksüz kalır.

Sonunda duygu sadeleşir: Güven varsa sevgi çoğalır. Alan varsa bağ derinleşir. Cömertlik ölçüsünü bulduğunda berekete dönüşür. Yakınlık, hem sığınılacak bir yer hem de birlikte büyünecek bir yol olabilir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz