Bir rüzgar vardır; hızlı eser ama yönünü tamamen kaybetmez. Bir nehir vardır; kıvrıla kıvrıla ilerler ama yine de denize ulaşmanın yolunu bulur. Burada da benzer bir akış hissedilir. Merakla beslenen, yeni sözlere, yeni seslere ve farklı ihtimallere kolayca yaklaşan bir taraf vardır. Duran şey uzun süre aynı yerde kalınca anlamını biraz yitirebilir; yeni bir fikir, küçük bir sohbet ya da beklenmedik bir keşif yeniden canlılık getirebilir. Dünya büyük bir oyun alanı gibi görünür bazen; öğrenilecek şey çoktur, sorular ise neredeyse hiç bitmez.

Fakat bu akışın yanında sessizce duran başka bir taraf daha bulunur. Acele etmeyen, düşünmeden konuşmak istemeyen, atılan her adımın bir ağırlığı olabileceğini bilen bir taraf… Her sözü hemen dışarı bırakmaz. Önce tartar, ölçer, anlamını yoklar. Bir düşüncenin yalnızca heyecan verici olması yetmez; sağlam da durması gerekir. Bu yüzden dışarıdan bakıldığında hafif görünen bir tavrın arkasında şaşırtıcı bir ciddiyet bulunabilir.

Bazen bu iki yön birbirini zorlar gibi görünür. Bir yan yeni yolları görmek isterken, diğer yan bilinen yolun neden bırakıldığını anlamak ister. Bir taraf hızlıca konuşur, diğeri sessizce bekler. Birisi “denemeden bilinmez” derken, öteki “biraz daha düşünmek zarar vermez” diye karşılık verebilir. Fakat zaman geçtikçe görülür ki bu karşılaşma bir çatışmadan çok, birbirini eğiten iki ses gibidir.

“Dağılmadan kalmak, bazen sadece kendine uygun bir düzen bulmaktır.”

Çünkü yalnızca hızla yürümek yorabilir. Sürekli durup düşünmek de aynı ölçüde ağır gelebilir. Bir şeylerin tam zamanında olabilmesi için bazen kıpırdamak, bazen beklemek gerekir. Her kapı aynı anda açılmaz; her soru da hemen yanıt istemez. Kimi cevaplar konuşarak gelir, kimileri sessizce beklerken şekillenir.

Dikkat çekmek ile görülmek arasında da ince bir fark bulunabilir. Bir şey söylemek bazen kolay olur; ama söylenecek sözü zamanında bırakmak başka bir olgunluk ister. Coşkunun sıcaklığı değerli olabilir, fakat ona yön veren küçük bir ölçü hissi uzun yolu daha güvenli hale getirebilir. Aynı şekilde fazla ölçülü olmak da zamanla renkleri soldurabilir; biraz oyun, biraz neşe ve biraz merak çoğu yükü hafifletebilir.

Yakınlık konusunda da benzer bir denge aranabilir. Fazla müdahale yorabilir, fazla mesafe ise gereğinden büyük sessizlikler yaratabilir. Bu yüzden yanında durulacak insanların seçimi önemli hale gelebilir. Alan tanıyan, değiştirmeye çalışmadan eşlik eden bağlar daha huzurlu hissettirebilir.

Güçlü olmak her şeyi tek başına taşımak değildir. Hafif olmak da her şeyi ciddiyetsiz görmek anlamına gelmez. Belki de iyi gelen yol, merakı kaybetmeden olgunlaşmak; ciddiyeti sertleştirmeden taşıyabilmektir.

Böyle bir akışta zamanla küçük ama değerli bir beceri gelişebilir: Ne zaman konuşulacağını, ne zaman sessiz kalınacağını; ne zaman ilerlenip ne zaman beklenmesi gerektiğini sezebilmek… Çünkü bazen en sağlam adımlar, acele edilmeden atılanlardır; en canlı yolculuklar da yönünü tamamen kaybetmeden merak edebilenlere açılır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz