Uzaklara uzanmak isteyen bir istek ile hafif kalmak isteyen bir yakınlık hali aynı anda hareket ettiğinde, ortaya hem sıcak hem de kararsız bir hareket çıkar. Biri büyütmek ister, anlam katmak ister, daha geniş bir çerçeveden bakmayı dener. Diğeri ise fazla derinleşmeden temas etmeyi, ilişkiyi hafif ve hareketli tutmayı tercih eder. Bu iki yön birlikte çalıştığında, bağ kurma isteği ile o bağın ağırlığından kaçınma ihtiyacı iç içe geçer.

Anlam arayan bir taraf vardır. Yaşananın yalnızca yüzeyde kalmasını istemez; daha büyük bir bütünün parçası olarak görmek ister. Merak eder, sorar, keşfetmekten çekinmez. Bu arayış, bulunduğu yere canlılık katar. Fakat bu geniş bakış bazen küçük ama gerekli adımları gözden kaçırabilir. Günlük olanın içindeki düzen, bu büyük arayışın gölgesinde kalabilir. Yine de bu yön, bulunduğu her yere bir anlam katma potansiyeli taşır.

“Yakınlık ağırlaşmadan, mesafe kopuşa dönüşmeden tutulduğunda, ilişki nefes alır.”

Diğer tarafta daha hafif, daha esnek bir temas kurma biçimi bulunur. Diğerleri ile kolay bağ kurulur, iletişim hızlı gelişir, ortamlar çabuk ısınır. Fakat bu yakınlık çoğu zaman derinleşmeden kalır. Çünkü derinlik beraberinde sorumluluk ve ağırlık getirir. Bu da zaman zaman geri çekilme ihtiyacı doğurur. İçten gelen duygular vardır ama bunları açıkça ortaya koymak kolay olmayabilir. Beklemek, karşıdan bir işaret görmek istemek, duyguyu bir süre içeride tutmak bu yüzden oluşur.

Bu iki yön bir araya geldiğinde, yakınlık ile mesafe arasında gidip gelen bir hareket oluşur. Bir an daha fazla bağ kurmak, daha derin hissetmek isterken; bir başka anda hafif kalma, geri çekilme ve kendine alan açma ihtiyacı belirir. Bu durum dışarıdan bakıldığında kararsızlık gibi görünebilir. Oysa bu, iki farklı ihtiyacın aynı anda var olmasından kaynaklanan doğal bir denge arayışıdır.

Burada yapılabilecek olan, bu hareketi düzeltmeye çalışmak değildir. Aksine, bu iki yönün birbirine karşı olmadığını fark etmek rahatlatıcı olabilir. Derinleşmek isteyen taraf ile hafif kalmak isteyen taraf birlikte taşındığında, zorlanma azalır. Ne tamamen içine girilmek zorundadır ne de sürekli yüzeyde kalmak gerekir. Arada bir alan oluşur; hem temas edilen hem de nefes alınabilen bir alan.

Yakınlık ile özgürlük aslında birbirini engellemek zorunda değildir. Yakınlık ağırlaşmadan da var olabilir, mesafe kopuşa dönüşmeden de korunabilir. Bu denge kurulduğunda, bağ kurma hali zorlayıcı olmaktan çıkar. Daha esnek, daha akışkan bir yapıya dönüşür ve o noktada, hem paylaşmak hem de kendinde kalmak aynı anda mümkün hale gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz