Uzaklara açılmak isteyen bir heves ile sessizce farklılaşmak isteyen bir dürtü aynı anda hareket ettiğinde, ortaya sakin görünmeyen ama kendi içinde anlamlı bir ritim çıkar. Biri ilerlemek ister, yeni olanı denemek, öğrenmek ve genişlemek ister. Diğeri ise alışılmış olanın dışına çıkma arzusunu taşır ama bunu açıkça göstermek yerine geri planda tutar. Bu iki yön birlikte çalıştığında, düz bir çizgi yerine dalgalı bir hareket oluşur; ama bu dalga, yönsüz değildir.

Genişlemek isteyen taraf canlıdır. Merak eder, sorar, anlamaya çalışır. Gördüğüyle yetinmez; daha fazlasını ister. Bu arayış, bulunduğu yere hareket getirir. Ancak bu hareket bazen süreklilikten uzak olabilir. Bir şeye büyük bir hevesle başlanır, sonra dikkat başka bir yere kayabilir. Bu durum bir eksiklik gibi görülebilir ama aslında hareketin doğasında vardır. Çünkü burada amaç sadece tamamlamak değil, deneyimlemektir.

“Yaklaşma ile uzaklaşma aynı anda var olduğunda, hareket yönünü salınarak bulur.”

Diğer tarafta daha sessiz ama güçlü bir istek bulunur. Bu istek, farklı olmayı ister. Kalıpların içinde kalmak rahatsız edici gelir. Fakat bu farklılık her zaman açık bir şekilde ifade edilmez. Daha çok içsel bir alan içinde büyür. Kendi kendine konuşur, düşünür, yollar dener. Bazen bu bastırılmış hareket, aniden ortaya çıkar. Beklenmedik kararlar, ani yön değişimleri ya da açıklanamayan mesafe ihtiyacı bu yüzden oluşur.

Bu iki yön bir araya geldiğinde, yaklaşmak ile uzaklaşmak arasında gidip gelen bir hareket doğar. Bir an bağ kurmak, paylaşmak ve ilerlemek isterken; bir başka anda yalnız kalma ve kendi alanına çekilme ihtiyacı belirir. Bu durum dışarıdan bakıldığında kararsızlık gibi görünebilir. Oysa içeride, iki farklı ihtiyacın aynı anda var olmasından kaynaklanan bir denge arayışı vardır.

Burada yapılabilecek olan, bu hareketi düzeltmeye çalışmak değildir. Aksine, bu ritmi fark etmek ve onunla birlikte hareket etmeyi denemek daha doğal bir yol açar. Genişlemek isteyen tarafın heyecanı ile özgür kalmak isteyen tarafın mesafesi aynı anda kabul edildiğinde, zorlanma azalır. Ne tamamen bağlanmak gerekir ne de tamamen kopmak. Arada bir alan oluşur; hem temas eden hem de nefes alabilen bir alan.

Bu dalgalanma bir sorun değil, bir rehberdir. Ne zaman yaklaşılacağını, ne zaman geri çekilmenin iyi geleceğini hatırlatır. Bu hatırlama sayesinde hareket dağılmaz, aksine incelir ve yön kazanır. Böylece hem keşfetme isteği canlı kalır hem de kendi alanını koruma ihtiyacı bastırılmadan var olabilir.

Bu hareketin içinde kalındığında, özgürlük ile bağ kurma ihtiyacının aslında birbirine karşı olmadığı görülür. Biri diğerini sınırlandırmak zorunda değildir. Uyum, ikisinin aynı anda var olabildiği yerde ortaya çıkar ve o yerde, hareket ne keskin ne de dağınıktır; kendi ritmini bulan, esnek ve canlı bir akış haline gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz