Güven duygusu güçlendiğinde sevilen şeyleri korumak, tanıdık olana yakın durmak ve değer verilen bağları uzun süre taşımak kolaylaşır.

Bir eşya yalnız eşya olmaktan çıkabilir; geçmişten kalan sıcaklığı, ait olunan yeri ya da kaybolması istenmeyen bir hatırayı temsil edebilir. Aynı durum ilişkilerde de görülür. Yakınlık arttıkça kaybetme ihtimali daha fazla dokunabilir. Fakat korumakla sıkı tutmak birbirine karıştığında, sevgi farkında olmadan kontrol etmeye dönüşebilir. Güven, elde tutulanın hiç değişmemesinde değil; değişse bile kendini kaybetmeden kalabilmekte büyür.

Çevrenin duygularını kolay sezebilmek büyük bir incelik sağlar. Birinin ne hissettiği söylenmeden anlaşılabilir, ihtiyacı olana destek vermek doğal gelebilir. Yine de bu hassasiyetin küçük bir gölgesi vardır: başkasının duygusu ile kendine ait olan birbirine karışabilir. Bir söz beklenenden fazla incitebilir, bir uzaklık olduğundan daha büyük bir kayıp gibi hissedilebilir. Böyle anlarda hissettiğini küçümsemek gerekmez; yalnız o duygunun içine korkunun, beklentinin ya da geçmişten taşınan bir hatıranın ne kadar karıştığına bakılabilir.

“İyi niyetini kaybetmeden gördüğünü olduğu haliyle karşılayabilen; umut ettiğiyle karşısında duranı birbirine karıştırmaz.”

Ortak hayaller ve insanlara fayda sağlayacak amaçlar güçlü bir çekim yaratabilir. Benzer değerleri taşıdığı düşünülen insanlarla yan yana gelmek umut verir. Fakat iyi niyet, karşısındakini olduğundan daha kusursuz görmeye başladığında görüş bulanıklaşır. Yardım etmek güzeldir; herkesin yardım edilmeye uygun olduğunu varsaymak başka bir şeydir. Bir topluluğa ait olmak da kendi yönünü belirsizleştirmek anlamına gelmez. Ortak bir ideal uğruna hareket edilirken kimin ne taşıdığına, hangi ilişkinin gerçekten karşılıklı olduğuna bakılabilir.

Hayal gücü zor olanı yumuşatabilir, henüz gerçekleşmemiş bir ihtimali canlı tutabilir ve daralan yerde yeni bir pencere açabilir. Ancak rahatsız eden gerçek sürekli başka bir hikayeyle örtüldüğünde geçici rahatlık zamanla daha büyük bir karışıklık yaratır. Kırıldığında kendini yalnız mağdur tarafta görmek de aynı biçimde meseleyi daraltabilir. Acıyı kabul etmek değerlidir; fakat bütün gerçeği yalnız acının içinden okumak başka ihtimalleri görünmez hale getirir.

Buradaki incelik, duyguyla gerçeği birbirinden koparmak değil; aralarındaki farkı gözetebilmektir. Bir his gerçektir, fakat onun anlattığı hikaye her zaman aynı ölçüde gerçek olmayabilir. Bir umut değerli olabilir, ama gerçekleşmesi için yalnız iyi niyet yetmeyebilir. Bir bağ sıcaklık verebilir, yine de sınır istemesi mümkündür.

En sağlıklı yol, hissedileni açıkça paylaşırken olup bitene de bakabilmektir. Şefkat kendini unutmak değildir; güven de sürekli elde tutmak anlamına gelmez. Duygu ile hayal birbirini büyütmek yerine birbirini aydınlattığında, neyin gerçekten değerli olduğu daha sakin seçilir ve bağ kurmak da kaybetme korkusundan biraz daha özgür hale gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz