Güçlü durmak alışılmış bir tutuma dönüştüğünde, ihtiyaç duyduğunu göstermek daha zor gelebilir.

Yapılması gerekenleri yerine getirmek, sorumluluğu taşımak ve kendi ayakları üzerinde durmak güven verir. Duygular devreye girdiğinde ise aynı açıklık bulunmayabilir. Üzülmek, destek istemek ya da birine ihtiyaç duyduğunu söylemek gereğinden fazla açıkta kalmak gibi hissedilebilir. Böyle zamanlarda işe yönelmek daha kolaydır; görevler nettir, duygular ise her zaman aynı açıklıkta ilerlemez.

Güvenli bir yerin varlığı bu nedenle önem kazanır. Tanıdık bir ev, geçmişten gelen bağlar, aile hikayeleri ve “buraya aitim” duygusu sakinleştirir. Kendini güvende hissettiğinde çevresindekilere karşı oldukça koruyucu ve duyarlı davranılabilir. Birinin zorlandığını görmek kolay kolay görmezden gelinmez; destek olmak, toparlamak ve yükün bir kısmını paylaşmak istenir. Güven sarsıldığında ise aynı açıklık hızla geri çekilebilir. O zaman elindekini korumak, kendi alanına dönmek ve duyguları göstermemek daha güvenli görünür.

Yakın ilişkilerde başka bir çekingenlik ortaya çıkabilir. Birine yaklaşmak istenirken bunun beraberinde ne kadar sorumluluk, beklenti ya da vazgeçiş getireceği de düşünülür. Bağın güzel tarafı kadar taşınması gereken kısmı da görülür. Böyle olunca ilişki, daha yaşanmadan ciddi bir meseleye dönüşebilir. Birlikte olmak özgürlüğünden bir şey kaybetmek gibi algılandığında yalnız kalmak daha kolay bir seçenek haline gelir.

Oysa yakınlık, kendi yerinden vazgeçmek zorunda değildir. Karşısındaki sınırlarına saygı duyuyor, kendi kararlarını taşımasına izin veriyor ve varlığını daraltmıyorsa bağın içinde de bağımsızlık korunabilir. Birinin yanında kalmak teslim olmak değildir; destek almak da gücün azalması anlamına gelmez. İki tarafın da kendine ait bir alanı olduğunda ilişki daha rahat nefes alabilir.

“Başkasının veremediğini kendi eksikliği saymayan; karşılık bulamadığında değerinden şüphe etmek yerine gerçeği olduğu yerde bırakır.”

Duygular fazla kontrol edildiğinde başka bir ağırlık oluşur. Sevilmediği, anlaşılmadığı ya da yeterince desteklenmediği düşünüldüğünde bunun nedeni kolayca kendinde aranabilir. Sessizce “demek ki bende eksik bir şey var” sonucuna varmak mümkündür. Oysa karşı taraftan gelmeyen yakınlık, kendi değerinin ölçüsü değildir. Başkasının mesafesi, eksikliği ya da veremediği bir şey kişisel bir hükme dönüşmek zorunda değildir.

Geçmiş de bugünkü yakınlık biçimini etkileyebilir. Sevginin nasıl gösterildiği, destek istemenin ne kadar kolay olduğu, kırıldığında ne yapıldığı ya da güvenin nasıl kurulduğu erken dönemlerden öğrenilmiş olabilir. Bunları fark etmek, aynı düzeni sürdürmek zorunda olmak anlamına gelmez. Eski bir alışkanlık görüldüğünde ona hemen savaş açmak yerine, artık gerçekten işe yarayıp yaramadığına bakılabilir.

İlişkide sorumluluk değerlidir; fakat yalnız neyin verilmesi gerektiğine bakıldığında alınabilecek olan görünmez hale gelir. Birine yaslanabilmek, karşılık görmek, birlikte karar verebilmek ve her şeyi tek başına taşımamak da bağın parçasıdır. Güven hemen kurulmak zorunda değildir; küçük açıklıklarla, tutarlı davranışlarla ve zaman içinde yerleşebilir.

Kendini korumak ile kendini kapatmak aynı şey değildir. Yakınlık da özgürlüğün karşıtı değildir. Bir bağın sağlamlığı, ne kadar çok şeyden vazgeçildiğiyle değil; iki tarafın kendi yerini kaybetmeden ne kadar yanında kalabildiğiyle anlaşılır. Böylece sorumluluk yakınlığı ağırlaştırmaz, bağımsızlık da yalnızlığın gerekçesine dönüşmez.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz