Birini anlamaya çalışırken onun baktığı yerden bakabilmek güçlü bir yetenektir.

Karşısındaki ne düşünüyor, hangi gerekçeyle böyle davranıyor, iki ayrı görüş nerede buluşabilir gibi sorular kendiliğinden önem kazanır. Keskin hükümlere varmadan önce seçenekleri tartmak, karşı tarafın söylediklerini gerçekten duymak ve mümkünse ortak bir dil kurmak tercih edilir. Bu yaklaşım ilişkileri yumuşatır; fakat her görüşe yer açıldığında kendi düşüncesinin nerede durduğunu seçmek zaman zaman zorlaşabilir.

Sözlerin biçimi de önemlidir. Kırıcı olmamak, sertliği azaltmak ve bir anlaşmazlığı daha sakin bir yere taşımak doğal gelir. Güzel ifade, ölçülü konuşma ve uygun kelimeyi bulma becerisi birçok kapıyı açabilir. Yine de huzuru korumak adına söylenmesi gerekeni sürekli yumuşatmak, gerçeğin kendisini görünmez hale getirebilir. Her rahatsız edici söz kavga yaratmaz; kimi zaman açıkça söylenen şey, ilişkinin daha sağlam bir zemine oturmasını sağlar.

Karşılıklı iletişim düşünceyi besler. Tek başına düşünüldüğünde fark edilmeyen bir ayrıntı, biriyle konuşurken görünür hale gelebilir. Başka bir bakış açısı fikri zenginleştirir, tartışma ise anlayışı keskinleştirebilir. Fakat yakınlık arttığında karşısındakinin duygusu, beklentisi ya da hikayesi fark edilmeden kendi bakışına karışabilir. Empati ile özdeşleşme arasındaki çizgi inceldiğinde, neyin kendisine ait olduğu belirsizleşebilir.

“Duyduğuyla düşündüğünü, sezdiğiyle bildiğini birbirine karıştırmayan; yakınlığı varsayımlara bırakmaz.”

Duyarlılık yüksek olduğunda çevreden gelen izlenimler çok hızlı alınır. Birinin huzursuzluğu, kırgınlığı ya da beklentisi kolayca hissedilir. Bu, başkasının yerine kendini koymayı kolaylaştırır; fakat her hissedilen şey gerçeğin tamamı değildir. Karşı tarafın tavrını sezmek ile onun niyetini bildiğini sanmak aynı şey değildir. Aradaki fark korunmadığında iyi niyetli bir anlayış, fark edilmeden varsayıma dönüşebilir.

Hayal gücü de güçlü çalışır. Karşısındaki olduğu haliyle değil, olabileceği haliyle görülmeye başlanabilir. Bir ilişkiye, söze ya da kişiye gerçekte taşımadığı anlamlar eklemek mümkündür. Beklenti büyüdükçe gerçek ile umut arasındaki mesafe açılır. Burada çözüm hayal kurmaktan vazgeçmek değildir. Hayal yaratıcıdır, sezgiyi besler ve başka ihtimalleri görmeyi sağlar; yeter ki gözlemin yerine geçmesin.

Kendi isteğini ortaya koymak da ayrı bir incelik ister. Herkesle aynı yerde buluşmak, çatışmadan kaçınmak ya da ortak yararı düşünmek güzel olabilir; fakat bunun bedeli kendi sınırını silmek olmamalıdır. İstenmeyen bir şeye yalnız huzur bozulmasın diye evet denildiğinde, söylenmeyen öfke başka bir yerde birikir. Yumuşaklık, kendini yok saymak değildir.

Başkasını anlamaya çalışırken kendi yerini korumak da önemlidir. Duyulanı hemen gerçek kabul etmek yerine gözlemlemek, güzel ihtimali sevmekle mevcut durumu görmek arasındaki farkı ayırmak ve gerektiğinde açık konuşmak denenebilir. Böylece duyarlılık bulanıklığa değil anlayışa, hayal kaçışa değil yaratıcılığa dönüşür. Yakınlık da iki tarafın gerçekten kim olduğunu görebildiği yerde daha güvenilir hale gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz