Güçlü bir duruş kendini saklamadan ortaya koyduğunda, çevresinde doğal olarak fark edilir.

Ne istediğini bilmek, başladığı işi sonuna kadar götürmek, gerektiğinde öne çıkmak ve sorumluluk almak kolay gelir. Saygı görmek önemlidir; fakat bundan daha derinde, kendi gözündeki değerini koruma ihtiyacı bulunur. Verdiği sözün arkasında durmak, açık davranmak ve yaptığı şeyin sorumluluğunu üstlenmek bu nedenle güçlü tarafları arasındadır. Yine de kendine güven büyüdükçe, çevresindekilerin de kendi yönlerini seçmeye hakkı olduğu unutulmamalıdır. Güç, yalnız yolu göstermekle değil, başka yolların varlığına da yer bırakabilmekle olgunlaşır.

Dışarıdan bu kadar kararlı görünen tarafın gerisinde ise daha sessiz ve yoğun bir duygu alanı vardır. Yakınlık sıradan biçimde yaşanmaz; sevilen, güvenilen ve ait hissedilen şeyler köklü bağlara dönüşebilir. Ev, aile, geçmiş ve tanıdık olan yalnız alışkanlık değil, duygusal güvenin dayandığı temel haline gelir. Kendini güvende hissettiğinde çevresine karşı koruyucu, sıcak ve destekleyici davranabilir. Fakat aynı güven sarsıldığında geri çekilmek, susmak ya da elindekini kaybetmemek için daha sıkı tutmak isteyebilir.

Bu iki yön her zaman aynı yere bakmaz. Bir taraf görünmek, ilerlemek ve iradesini ortaya koymak isterken; diğer taraf önce zeminin sağlamlığından emin olmak isteyebilir. Biri dışarıya doğru genişlerken, diğeri tanıdık olana dönüp korunacak şeyi hatırlar. Böyle bir fark kolayca çelişki gibi hissedilebilir. Oysa aynı yapıda hem cesaretin hem hassasiyetin bulunması, birinin diğerini geçersiz kıldığı anlamına gelmez. Biri hareket verir, diğeri neden hareket edildiğini hatırlatır.

Zorlanma, bu iki taraf birbirini bastırmaya çalıştığında büyür. Güçlü görünmek uğruna kırılganlığı yok saymak zamanla sertliğe dönüşebilir. Duygusal güveni korumak adına sürekli geri çekilmek ise sahip olunan gücü küçültebilir. Burada daha sakin bir yol denenebilir: biri konuşurken diğeri susturulmaz. Dışarıdaki kararlılık saygınlığı korumaya çalışırken, daha derindeki hassasiyet ait olduğu yeri kaybetmemek ister. İkisinin de niyeti korunmaktır; yalnız yöntemleri farklıdır.

“Kendini ortaya koyarken duygusunu geride bırakmayan; güvende kalmak isterken de kendi yönünden vazgeçmez.”

Kendine güven de böylece başka bir anlam kazanır. Her şeyi yapabilmek değildir; yapılamayan yerde değerin azalmadığını bilmektir. Bir sınırla karşılaşmak yenilgi sayılmadığında enerji daha doğru kullanılır. Aynı şekilde başkasının kendi iradesini göstermesi de gücün elden gitmesi değildir. Herkesin kendi biçiminde var olmasına izin verildiğinde, belirgin duruş baskıya dönüşmeden kalabilir.

Yakın ilişkiler bu karşıtlığı sık sık görünür hale getirebilir. Karşısındaki insan, fark edilmemiş bir ihtiyacı ya da kabul edilmemiş bir özelliği açığa çıkarabilir. İlk tepki “beni olduğum gibi kabul etmiyor” biçiminde gelebilir. Fakat kimi zaman rahatsızlık, dışarıdakinden çok içeride henüz yer bulmamış bir parçaya dokunur. Bir başkasını değiştirmeye çalışmadan önce neden bu kadar güçlü tepki verildiğine bakmak, birçok düğümü gevşetebilir.

Geçmiş de bu yapıda sessizce ağırlık taşır. Aileden gelen tavırlar, çocuklukta hissedilen gerilimler ya da iki farklı beklenti arasında kalmışlık, ilerleyen yıllarda da kararların içinde çalışabilir. Fakat kökü görmek, orada kalmak zorunda olmak değildir. Geçmiş tanındığında seçim daha özgür hale gelir; eski bir ses duyulabilir ama yönü artık yalnız o belirlemek zorunda değildir.

En rahat yerde güçlü olan taraf yumuşamaktan korkmaz; hassas olan taraf da görünür olmaktan çekinmez. Kendini kabul etmek, bütün çelişkileri ortadan kaldırmak değildir. Birbiriyle anlaşmakta zorlanan iki yönün de aynı bütüne ait olduğunu görebilmektir. Böylece ne görünür olmak için duygu bastırılır ne de güvende kalmak için güç küçültülür. Dışarıdaki duruş ile içerideki kök birbirini karşısına almak yerine aynı bedeni taşımaya başladığında, kendine verilen yer başkasının varlığına açılan alanı da genişletir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz