Bir değer gerçekten benimsendiğinde, yalnız düşüncede tutulmakla yetinmez; davranışın içinde de kendine bir yer arar.

Korunması gerektiğine inanılan bir konu, geçmişten gelen bir bağ ya da haksızlığa uğradığı düşünülen biri söz konusu olduğunda güçlü bir sahip çıkma isteği doğabilir. Savunmak, mücadele etmek ve gerektiğinde sesini yükseltmek kolaylaşır. Yine de inanılan şeyle kendini fazla özdeşleştirmek, başka bir görüşü duymayı zorlaştırabilir. Bir düşünceye yöneltilen itiraz, kişisel bir saldırı gibi algılandığında konu büyür; neyin savunulduğu ile neden öfkelendiği birbirine karışabilir.

Duygusal tepkiler de hareketin yönünü güçlü biçimde etkiler. Kendini güvende ve iyi hissettiğinde cesaret rahatça ortaya çıkar; kırıldığında ise aynı enerji geri çekilebilir ya da sertleşebilir. Özellikle ağır bir söz kolay unutulmaz. Söylenmeyen kızgınlık zamanla daha geniş bir huzursuzluğa dönüşebilir. Burada öfkeyi bastırmak yerine onun hangi sınırın aşıldığını anlattığına bakılabilir. Her rahatsızlığın kavga istemediği gibi, her sessizlik de huzur anlamına gelmez. Açık bir cümle, uzun süre taşınan bir kırgınlıktan daha hafif olabilir.

Savunulan amaçların seçimi de önem kazanır. Güçlü bir inanç, cesaret ve dayanma gücü verebilir; fakat yalnız kendi doğrusu görülmeye başladığında aynı güç daraltıcı hale gelir. Bir şey uğruna mücadele etmek değerlidir, yine de ara sıra “Bu hala gerçekten savunmak istediğim şey mi?” diye sorulabilir. Geçmişten devralınan değerler korunabilir; fakat yalnız geçmişten geldikleri için değişmez kabul edilmeleri gerekmez.

Diğer tarafta çevrenin acısına, ihtiyacına ve yüküne kolayca açılan hassas bir yön vardır. Yardım etmek, iyileştirmek, bir işi kolaylaştırmak ve başkasının yükünü hafifletmek derin bir anlam sağlayabilir. Fakat yararlı olmakla kendini geri plana silmek arasında ince bir çizgi bulunur. Kendi hakkını küçülterek verilen destek zamanla yorgunluğa dönüşebilir. Şefkat, kendinden vazgeçmeyi gerektirmez; güçlü bir dayanak olabilmek için önce kendi ağırlığını taşıyabilmek gerekir.

“Değer verdiği şey için mücadele ederken kendini tüketmeyen; ne kırgınlığını sessizce büyütür ne de her güçlüğü kendi eksikliği sayar.”

Günlük sorumluluklarda belirsizlik arttığında öz güven de kolayca dalgalanabilir. Yapılacak şey yeterince açık değilse, küçük bir güçlük olduğundan büyük görünebilir. Bir denemenin başarısız olması, kolayca kişisel yetersizlik gibi yorumlanabilir. Oysa sonuç her zaman değeri anlatmaz. Hedef fazla bulanık kurulmuş, yöntem uygun seçilmemiş ya da enerji yanlış yere verilmiş olabilir. Kendini hemen yargılamak yerine koşullara bakmak, gücün yeniden toplanmasına yardım eder.

En önemli gerilim, harekete geçmek isteyen taraf ile “ya hiçbir şey değişmezse?” diye fısıldayan kuşkunun birbirini çekiştirmesinde belirir. Çok zorlandığında geri çekilmek, dolaylı davranmak ya da bütün çabayı bırakmak cazip gelebilir. Böyle anlarda büyük bir hamle yapmak yerine neden başladığını hatırlamak ve önündeki küçük ama gerçek adımı seçmek daha sağlıklı olur. Yolun tamamı görünmese de bir sonraki adım yeterince açık olabilir.

Kendini daha büyük bir amaca vermek de önce kendi yerini tanımayı ister. Kendi değerinden emin olmadan bütünüyle teslim olmak, adanmışlık gibi görünse de zamanla kaybolmaya dönüşebilir. Başkasına yardım ederken kendi ihtiyacını da gözetmek, inandığı şeyi savunurken başka bir görüşü de duyabilmek mümkündür. Güç böyle kullanıldığında sertleşmek zorunda kalmaz; duyarlılık da onu eritmez. Ne için hareket ettiğini bilen, neyi taşıyıp neyi bırakacağını daha sakin seçer.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz