Sessizlik uzadığında, duygu ile hayal arasındaki sınır incelir; görülenle görülmek istenen birbirine yaklaşabilir.

Huzuru koruma arzusu, rahatsız eden ayrıntıların üstünü örtmeyi kolaylaştırabilir. Bir söz ertelenir, bir soru yutulur, bir kırgınlık önemsenmemiş gibi yapılır. Dışarıdan sakin görünen bu tutum, derinde anlaşılmama korkusunu büyütebilir. Söylenmeyen ihtiyaçların kendiliğinden fark edilmesi beklenir; beklenen karşılık gelmediğinde ise uzaklık olduğundan daha ağır hissedilebilir.

Duygular saklandıkça zihin boşlukları kendi yorumlarıyla doldurmaya başlar. Geciken bir cevap ilgisizlik, kısa bir söz reddedilme, dalgın bir bakış gizli bir sorun gibi algılanabilir. Oysa görünen davranışın ardında bambaşka bir neden bulunabilir. Böyle bir durumda hemen sonuca varmak yerine, hissedilenle gerçekten yaşanan arasına küçük bir açıklık bırakılabilir. Bu açıklık kararsızlık değildir; gerçeğin kendi biçimini gösterebilmesi için aceleyi biraz geride tutmaktır.

Sevilen birini yalnız görmek istenen yönleriyle değerlendirmek de bağı bir süre güzel gösterebilir. Fakat gözden kaçırılan her ayrıntı zamanla hayal kırıklığına dönüşebilir. Gerçeği görmek, sevgiyi azaltmak zorunda değildir. Tam tersine, kusuru da sınırı da fark edebilen bir yakınlık daha dayanıklı olabilir. Barış, her şeye razı gelmekle değil; rahatsız eden şeyi incitmeden konuşabilmekle kurulabilir.

“Duygu kendini duyurabilir; ama anlam, gerçeğe sorulmadan tamamlanmaz.”

Konuşma sırasında duyulanı tekrar etmek, anlamın doğru ulaşıp ulaşmadığını sormak ve niyet tahmin etmek yerine açıklama istemek denenebilir. “Bunu söylediğinde ben böyle anladım, kastın bu muydu?” gibi sade bir soru, uzun süre taşınacak bir kırgınlığı erkenden çözebilir. Burada amaç haklı çıkmak değil, iki tarafın aynı sözden aynı anlamı çıkarıp çıkarmadığını görmektir.

Günlük sorumluluklarda da benzer bir dağılma oluşabilir. Yapılacak iş yeterince açık olmadığında yetersizlik duygusu büyüyebilir; dikkat kolayca başka ihtiyaçlara kayabilir. Başkalarına destek olmak değerli olsa da sürekli kendi yükünü ertelemek zamanla gücü azaltır. Faydalı olmak ile kendinden vazgeçmek birbirinden ayrılabilir. Sınır koymak sevgisizlik değil, verilen emeğin sürdürülebilir kalmasını sağlayan bir ölçüdür.

Beden de ortamın ağırlığını, düzensizliği ve söylenmeyen gerilimi daha hızlı hissedebilir. Bu yüzden yalnızca ne yapıldığına değil, hangi koşullarda yapıldığına da bakılabilir. Dinlenme, sadeleşme, düzen kurma ve gereksiz yükleri azaltma küçük görünse de derin bir rahatlama sağlayabilir. Güç, sürekli dayanmakla değil; ne zaman durulacağını bilmekle de korunur.

Duyguların gösterdiği yön önemlidir, fakat her yoğun his gerçeğin tamamı değildir. Önce duygu dinlenebilir, ardından yaşanan durum sakinlikle araştırılabilir. Kendini suçlamak, karşı tarafı kötü niyetli saymak ya da sessizce uzaklaşmak yerine soru sorulabilir. Böylece şefkat bulanıklığa, açıklık da sertliğe dönüşmez.

Asıl denge, yanılmamakta değil; yanılma fark edildiğinde gerçeğe dönebilecek yolu açık tutmaktadır. His ile gerçek birbirinden koparılmadan ayırt edildiğinde, huzur yalnız görüntüde kalan bir uyum olmaktan çıkar; daha sade, daha güvenilir ve taşınabilir bir hale gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz