Kendi alanını korumak isteyen  taraf ile, başkasının aynasında büyümek isteyen sıcak ve gösterişli bir çağrıyla karşılaştığında ölçü daha önemli hale gelir.

Bir yan kendi yolunu denemek, kendi biçimini bulmak ve başkasının belirlediği sınıra göre daralmamak ister. Yeni fikirler, farklı çevreler, alışılmışın dışında deneyimler ve kendi seçtiği insanlarla kurulan temas canlılık verebilir. Burada özgürlük, yalnız kalma isteğinden çok, kendi rengini koruyarak var olma ihtiyacıdır. Bir topluluğa karışmak, arkadaşlarla aynı düşünce etrafında buluşmak ya da farklı bakışlarla temas etmek iyi gelir; fakat bunun bir uyum baskısına dönüşmemesi gerekir. Çünkü ait olmak güzel olabilir, ama ait olduğu yerde kendini unutmak yorucu olur.

Bu tarafta duygu daha serin, daha akılcı ve daha mesafeli akmak ister. Büyük tepkiler, yoğun duygu gösterileri ya da kontrolsüz taşmalar huzursuzluk verebilir. Olaylara biraz geriden bakmak, önce düşünmek, sonra karşılık vermek daha güvenli görünebilir. Bu serinlik duygusuzluk değildir; yalnızca duygunun özgürlüğü boğacak kadar büyümesi istenmez. Yine de her duygu taşması da düzensizlik sayılmamalıdır. Karşı tarafın daha sıcak, daha açık ya da daha dalgalı olması hemen yanlış anlaşılmamalıdır.

Diğer yanda ilişkilerle genişlemek, karşılaşmalardan öğrenmek ve birlikte daha canlı bir alana açılmak isteyen güçlü bir taraf vardır. Yakın olunan kişilerin ufuk açması, yeni deneyimler getirmesi, cesaret vermesi ve daraltmadan büyütmesi kıymetli olur. Birlikte eğlenmek, birlikte görünür olmak, karşılıklı saygı duymak ve ortak bir neşeyi çoğaltmak güzel gelir. Burada bağ, yalnızca sessiz bir eşlik değil; gelişme, paylaşma ve daha geniş bir alana çıkma imkanıdır.

“Kendi yerini koruyan kalp, karşılaşmayı gösteriye çevirmeden büyütebilir.”

Fakat coşku ölçüsüz büyüdüğünde, sıcaklık kolayca gösteriye dönebilir. Daha çok sevilmek, daha çok görülmek, daha çok takdir edilmek ya da her şeyi büyük yaşamak arzusu yorucu hale gelebilir. Küçük olan değersiz sanıldığında, sade olanın taşıdığı incelik gözden kaçabilir. Oysa gerçek değer, kendini büyüterek değil, olduğu haliyle güvenle durabildiğinde daha sağlam hissedilir. Parlamak güzeldir; fakat parlaklık sürekli kanıt istemeye başladığında kendi ışığını da tüketir.

Bu karşılaşmada bir taraf “bana alan ver, kendi ritmimi bozma” derken, diğer taraf “benimle büyü, birlikte daha büyük bir sevinç kuralım” diyebilir. İki istek de kendi içinde doğaldır. Sorun, birinin özgürlüğü kopuş gibi, diğerinin yakınlığı baskı gibi yaşamasında başlar. Oysa daha yumuşak bir yol denenebilir. Alan tanındığında bağ zayıflamaz; daha dürüst olur. Coşku ölçü bulduğunda azalmaz; daha uzun süre taşınır.

En güzel ihtimalde yakınlık, özgürlüğü daraltmadan kurulabilir. Özgürlük de bağı küçültmeden kendine yer bulabilir. Böylece ne serinlik soğukluğa döner ne sıcaklık taşkınlığa. Her iki taraf da birbirini değiştirmeye çalışmadan, kendi yerinde biraz yumuşar. O zaman karşılaşma hem canlı kalır hem de tüketmeden genişler.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz