Güven arayışı, hayalin ince perdesiyle karşılaştığında değer duygusu daha dikkatli korunmak isteyebilir.

Bir yan ciddi, temkinli ve ölçülü davranmak ister. Duygular kolayca gösterilmez; çünkü fazla açık olmak zayıflık gibi hissedilebilir. Yapılması gereken işler, korunması gereken düzen ve güven veren sorumluluklar önce gelir. Bir şeyin işe yaraması, ayakta kalması ve somut bir karşılık taşıması önem kazanır. Böyle bir duruş dayanıklılık verebilir; fakat kalbin ihtiyaçları sürekli ertelendiğinde, sessiz bir eksiklik birikebilir. Sevgi, rahatlık, korunma ve duygusal yumuşaklık da gerçek ihtiyaçlardır. Yalnız pratik gerekçelerle sürekli geri plana itildiklerinde, dışarıda düzen kurulsa bile içeride huzur eksik kalabilir.

Güven duygusu burada elde tutulanlarla da bağlantı kurabilir. Tanıdık eşyalar, birikmiş değerler, sahip olunan kaynaklar ya da geçmişten kalan şeyler rahatlatıcı olabilir. Eski olan, bilinen ve denenmiş olan daha dostça gelebilir. Bir şeyi uzun süre saklamak, ona anlam yüklemek ve onu güvenli bir dayanak gibi görmek doğal olabilir. Fakat değer duygusu yalnız sahip olunanlara bağlandığında, kaybetme korkusu büyüyebilir. Bu korku, ilişkilerde tutma, sınırlama ya da karşı tarafı bir güvence gibi görme eğilimi doğurabilir. Oysa sevgi elde tutulan bir nesne gibi sıkıldığında değil, güvenle nefes alabildiğinde daha kalıcı olur.

Öte yanda daha hayalci, hassas ve yaratıcı bir yön bulunur. İçten gelen imgeler, romantik düşler, güzel hikayeler, sahneler, oyunlar ve sevgiye dair büyülü beklentiler güçlü olabilir. Bu yan kendini ifade etmek ister; fakat ne istediğini her zaman net ayırt edemeyebilir. Bir istek gerçek bir çağrı gibi hissedilebilir; fakat dikkatle bakıldığında yalnız incinmiş bir duygunun kendini avuttuğu bir görüntü de olabilir. Yaratıcı hayal disiplinle buluşursa güzel bir esere dönüşebilir; ölçüsüz kaldığında ise gerçek bağların yerine geçmeye başlayabilir.

“Hayal gerçeği silmeden ışık verdiğinde; kalp neyi tutacağını daha sakin seçer.”

Sevgi alanında idealize etme eğilimi artabilir. Karşı tarafta gerçekten olanı değil, görülmek isteneni görmek kolaylaşabilir. Birini kurtarmak, iyileştirmek ya da onun acısına sahip çıkmak sevgi sanılabilir. Şefkat kıymetlidir; fakat kimi taşıyacağını, nerede duracağını ve neyin gerçekten karşılık bulduğunu ayırt etmeye ihtiyaç duyar. Yardım etmek ile kendini bir hayalin içine bırakmak aynı şey değildir. İyilik, sınırını bildiğinde daha temiz akar.

İki yön karşılaştığında, bir taraf “bana güven verecek somut bir şey lazım” derken, diğer taraf “biraz hayal kurayım, biraz da kalbimin gördüğüne inanayım” diyebilir. Böyle bir gerilimde duygu kolay incinebilir. Sert bir söz, küçük bir ihmal ya da beklenen karşılığın gelmemesi olduğundan daha ağır hissedilebilir. Böyle anlarda kendini mağdur görmek, hikayeyi büyütmek ya da acıyı çözüm yerine kimlik haline getirmek mümkündür. Fakat acıyı büyütmek, gerçeği daha görünür yapmaz; çoğu zaman yalnız duygunun üstüne yeni bir sis indirir.

Daha iyi bir yol, hayali tamamen dışarıda bırakmak değil; ona sakin bir kap vermektir. Duygu incindiğinde hemen hikaye kurmak yerine, neyin gerçekten yaşandığına bakmak iyi gelir. Sahip olunan şeylere, ilişkilere ve hayallere biraz daha geniş bir yer açılabilir. Ne tutulacak, ne bırakılacak, ne yalnız düş olarak kalacak; bunlar yavaşça ayırt edilebilir.

En güzel ihtimalde ciddiyet kalbi kurutmaz, hayal de gerçeği silmez. Değer verilen şeyler daha sakin tutulur; sevgi kontrol edilmeden korunur. Yaratıcı duygu kaçışa dönüşmeden ifade bulur. Böylece güven yalnız sahip olunanlarda değil; neyin gerçek, neyin düş olduğunu incelikle ayırabilen daha olgun bir kalpte yerleşir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz