Bir pusula vardır; yönü gösterir ama yürünecek yolu zorla seçtirmez. Bir meydan vardır; kalabalıkla doludur ama yine de herkes aynı yere bakmaz. Burada da buna benzer bir akış hissedilebilir. Görünür olmak ile gerçekten kendin gibi kalabilmek arasında ince bir arayış doğabilir. Bir şey üretmek, bir iz bırakmak ya da bulunduğu yerde fark yaratmak isteği güçlenebilir. Fakat bu isteğin altında yalnızca görünmek arzusu değil; “gerçekten bana ait olan ne?” sorusu da sessizce dolaşabilir.

Alışılmış olanı sorgulayan bir taraf belirginleşebilir. Uzun süredir aynı biçimde ilerleyen düzenler, düşünceler ya da alışkanlıklar eskisi kadar ikna edici gelmeyebilir. Bir yere yalnızca herkes öyle yaptığı için ait olmak zorlayıcı hissedilebilir. Daha özgün, daha canlı ya da daha sahici bir şey arayışı ortaya çıkabilir. Fakat farklı durmak her zaman kolay gelmeyebilir. Bir yan kendi sesini duyurmak isterken, başka bir yan dışarıda kalmanın ağırlığını hissedebilir. Çünkü ait olma isteği ile özgün kalma ihtiyacı aynı anda konuşmaya başlayabilir.

Duygular burada sessizce bir köşede beklemek istemeyebilir. Hissedilen şeyin görünür olmasını isteyen bir yön bulunabilir. Yapılan işte, söylenen sözde ya da kurulan ilişkide “beni gerçekten anlatıyor mu?” sorusu önem kazanmaya başlayabilir. Yarım kalan, yüzeyde duran ya da yalnızca görev gibi yapılan şeyler yavaş yavaş anlamını kaybedebilir. Bir meseleye gerçekten inanıldığında büyük bir bağlılık oluşabilir; fakat anlam bulunmadığında aynı hızla uzaklaşma isteği de belirginleşebilir.

“Her değişim yeni bir şey eklemek değildir; kimi zaman sana ait olmayanın sessizce geride kalmasıdır.”

Başka bir tarafta ise güçlü bir dönüşüm arzusu çalışabilir. Yalnızca yeni bir şey istemek değil; eskiden kalan ama artık taşınmayan yükleri bırakmak da önemli hale gelebilir. Eski düşünceler, eski roller ya da sırf alışılmış olduğu için sürdürülen bazı duruşlar gözden geçirilebilir. “Bu gerçekten bana mı ait, yoksa yalnızca taşımaya alıştığım bir şey mi?” sorusu düşündürücü olabilir. Böyle zamanlarda değişim yalnızca dışarıda değil; içeride de sessizce biçim değiştirmeye başlayabilir.

Bir taraf hızlıca dönüşmek isterken, başka bir taraf bunun sonuçlarını tartmak isteyebilir. Fazla sert kopuşlar yorucu gelebilir; ama uzun süre aynı yerde kalmak da daraltabilir. Ne tamamen eskiye tutunmak ne de her şeyi bir anda dağıtmak iyi gelebilir. Daha çok, işe yaramayanı usulca bırakmak ve gerçekten canlı hissettiren şeye biraz daha yaklaşmak anlamlı olabilir.

Yakın ilişkilerde de benzer bir durum hissedilebilir. Yanında olunan insanların gerçekten görülmek isteği artabilir. Yalnızca kabul görmek değil; farklı yanlarıyla da anlaşılmak iyi gelebilir. Fakat aynı zamanda kontrol etme, yön verme ya da karşı tarafı değiştirme isteği fark edilmeden büyüyebilir. Böyle anlarda küçük bir hatırlatma işe yarayabilir: Yakınlık, aynı olmak zorunda değildir; farklı tarafların yan yana durabilmesine de alan açabilir.

Bir şeyin gerçekten ait hissettirmesi çoğu zaman yüksek sesle gelmez. Daha çok, sessiz bir rahatlık gibi belirir. Yorulmadan taşınabilen, açıklamak zorunda bırakmayan ve yanında biraz daha kendin gibi hissettiren bir hal oluşur. Belki de burada öğrenilen şeylerden biri, değişmenin kendinden uzaklaşmak anlamına gelmediğini fark etmektir. Kimi zaman dönüşüm, uzun süredir üstü örtülü duran tarafın yavaşça görünür olmasına izin vermektir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz