Yakınlık hissi çoğu zaman küçük şeylerde büyür. Tanıdık bir ses, aynı masada edilen uzun bir sohbet, yıllardır değişmeden duran bir dostluk ya da alışılmış bir sıcaklık, günün ağırlığını hafifletebilir. Güvende hissetmek yalnızca bir yerde bulunmakla ilgili değildir; aynı zamanda “burada rahat olabilirim” duygusunu yaşayabilmekle ilgilidir. Bu yüzden sevilen şeylerin kolay değişmemesi istenir. Eski olanın tanıdıklığı, bilinenin verdiği huzur ve birlikte kurulan düzen, kalbe sakinlik verir. Hele bir de çevrede destek olabilecek insanlar varsa, yol biraz daha kolay görünür.

Yine de güven duygusu arttıkça, koruma isteği de büyüyebilir. Değer verilen şeylerin zarar görmemesi arzusu, zamanla fark edilmeden daha sıkı tutmaya dönüşebilir. Bir dostluk bozulmasın diye susmak, bir ilişki sürsün diye fazla ödün vermek ya da sahip olunan bir şeyi kaybetmemek için gereğinden fazla dikkatli davranmak mümkün olabilir. Oysa bazı bağlar, sıkıca tutulduğunda değil; rahat bırakıldığında güçlenir. Sevilen şeylerin hep aynı kalması gerekmez. Kökü sağlam olan, küçük değişimlerden korkmadan da varlığını sürdürebilir.

“Paylaşılan şey eksilmez; ölçüsünü bulduğunda güveni de büyütür.”

Bir başka tarafta ise çoğaltmak isteyen sıcak bir yön vardır. Sofraya yeni bir sandalye eklensin, bir sohbet biraz daha uzasın, çevredeki insanlar daha iyi hissetsin ister gibi… Koruyucu ve besleyici bir yaklaşım belirir. Yardım etmek, destek olmak, birilerini rahat hissettirmek iyi gelir. Yalnız kalmaktan çok birlikte üretmek, paylaşmak ve aynı duyguyu büyütmek kıymetli görünür. Üstelik farklı insanlardan öğrenilecek şeyler olduğu da hissedilir; kimi dostluklar yalnızca eşlik etmez, yeni bir bakış açısı da kazandırır.

Fakat burada başka bir denge ihtiyacı belirir. Güzel olanı büyütmek isterken ölçüyü kaçırmak kolay olabilir. Bir iyilik, fark edilmeden yük haline dönüşebilir. Bir yakınlık, gereğinden fazla beklenti taşıyabilir. O an iyi hissettiren bir seçim, sonradan aynı sıcaklığı bırakmayabilir. Coşkuyla verilen kararlar ya da duyguyla yapılan harcamalar, biraz zaman geçince aynı anlamı taşımayabilir. Böyle zamanlarda küçük bir duraklama iyi gelir. “Gerçekten buna ihtiyacım var mı?” ya da “Bunu neden bu kadar istiyorum?” diye düşünmek, yolu berraklaştırabilir.

Tam da burada iki farklı ihtiyaç yan yana durur. Bir taraf elde olanı korumak, güvenli kalmak ve duygusal sıcaklığı kaybetmemek ister. Diğer taraf ise paylaşmanın, büyümenin ve çoğaltmanın güzelliğini savunur. Biri “elde olan kıymetlidir” derken, diğeri “paylaşıldıkça bereket artar” diye fısıldar. İkisi de yanlış değildir; yalnızca biri sınırı, diğeri genişlemeyi hatırlatır.

Belki de yapılabilecek şey ne yalnızca tutmak ne de ölçüsüzce dağıtmaktır. Güzel olanı korurken paylaşabilmek, yakınlığı sürdürürken kendini de unutmamak, büyütürken özünü kaybetmemek… Çünkü gerçek güven çoğu zaman yalnızca elde tutulanlarda değil; paylaşılsa bile eksilmeyeceğini hissedebildiğin şeylerde saklıdır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz