Yerleşmek isteyen bir sürecin belirginleştiği anlar vardır. Kolay değişmeyen bir zemin üzerinde ilerler; acele etmez, kendini dayatmaz. Orada bulunan her şey, zamanla yerini bulur ve bulunduğu yerde kök salmak ister. Tanıdık olan korunur, alışılmış olan sürdürülür. Bu yüzden dışarıdan bakıldığında sakin, dengeli ve kararlı bir duruş görülür. Ama bu sakinliğin içinde, fark edilmesi zor bir derinlik vardır. Bir şey benimsendiğinde yalnızca tutulmaz; içten içe yerleşir, anlamını genişleterek kalıcılık kazanır.

Bu yerleşme, güven duygusuyla beslenir. Zemin sabit hissedildiğinde, olan biten daha kolay kabul edilir. Duygular daha rahat yer bulur, ilişkiler daha doğal bir ritimde ilerler. Böyle bir durumda toparlayıcı bir etki ortaya çıkar; dağınık olan kendiliğinden düzenlenir, eksik olan tamamlanmak ister. Fakat aynı yapı, zemin sarsıldığında farklı bir yön alır. Bu kez koruma isteği artar, sahip olunanın kaybolmaması için daha sıkı tutulur. Güvende kalma arzusu, hareket alanını daraltabilir ve olanın doğal akışını zorlayabilir.

“Ait olanı tutmak gerekmez.”

Tam bu noktada, başka bir süreç kendini göstermeye başlar. Bu süreç, yerleşmiş olanla yetinmez; durağan görüneni sorgular. Alışılmış olanın sınırlarını aşmak ister, yeni bir açıklık arar. Bu yüzden biri yerleşmeye yönelirken diğeri çözmeye başlar. Biri korumayı seçerken diğeri açmayı dener. Aralarında açık bir çatışma olmasa da, hissedilen ince bir gerilim oluşur. Bu gerilim, yönü belirler; hangi tarafın ağır basacağını değil, nasıl bir denge kurulacağını görünür kılar.

Bir taraf derinleşmek ister. Diğer taraf açılmak ister. Bu karşılaşma ilk anda uyumlu görünmeyebilir. Çünkü biri güvenle ilerlerken, diğeri açıklık arar. Bu yüzden zaman zaman kontrol etme eğilimi doğar. Tutulan şeyin kaybolmaması için daha sıkı sarılma isteği belirir. Oysa sıkı tutulan daralır; daralan şey nefesini kaybeder. Nefesini kaybeden ise zamanla çözülür, uzaklaşır.

Fark edilmesi gereken dengenin zorlamayla kurulmadığıdır. Bir şeyin kalması, onu tutmakla değil; ona yer açmakla mümkün olur. Yer açıldığında, olan olduğu gibi kalabilir. Ne fazla sıkılır ne de dağılır. Böylece hem bağ korunur hem de hareket alanı genişler. Yerleşmek isteyen ile açılmak isteyen, birbirini zorlamak yerine tamamlamaya başlar.

Bu ilerleyiş düz bir çizgide gerçekleşmez. Dalgalanmalar olur, zaman zaman sıkışmalar ortaya çıkar. Ama her sıkışma, yeni bir çözülmenin kapısını aralar. Her çözülme, neyin gerçekten kalıcı olduğunu biraz daha net gösterir. Böylece ayrım yavaş yavaş belirginleşir: Yer bulan kalır. Zorlanan çözülür.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz