İleri doğru atılmak isteyen bir kıvılcım vardır; beklemek istemez, durmak istemez, doğrudan yol açmak ister. Kendi yönünü kendi belirlemek ister ve çoğu zaman başka bir sesin araya girmesini gereksiz görür. Bu hareketin içinde güçlü bir cesaret bulunur; başlatır, hızlandırır, ilerletir. Fakat aynı anda bu hareketin görünür olmasını istemeyen, geri planda kalmayı tercih eden başka bir eğilim de vardır. Bu yüzden ortaya tuhaf bir denge çıkar: hem ilerlemek isteyen hem de kendini saklayan bir akış.

Bu saklı kalma hali, zayıflık değildir; aksine farklı bir güç taşır. Göz önünde olmadan ilerlemek, dikkat çekmeden üretmek, sessizce yol almak… bunlar çoğu zaman daha derin bir etki bırakır. Fakat bu durum uzadığında, kendi başlattığı şeyi bile geri çekebilir. Yapılabilecek olan yapılmaz, söylenebilecek olan söylenmez. Güç vardır ama görünmez. İrade vardır ama tam kullanılmaz.

“İleri atılmak isteyenle geri duran uzlaşmadığında, yol açılmaz; güç içeride sıkışır.”

Diğer tarafta daha sert ve daha yapı kuran bir yön belirir. Burada mesele sadece hareket etmek değil, yapılan şeyin sağlam olmasıdır. Adımların bir anlam taşıması, bir yere varması, bir karşılık bulması önemlidir. Bu yüzden duygular geri planda tutulur, ölçü korunur, kontrol bırakılmaz. Dışarıdan bakıldığında bu durum güven verir; çünkü dağılmayan, ayakta duran bir yapı vardır. Fakat bu sağlamlık zaman zaman katılaşabilir. Gereğinden fazla tutulan şey, akışını kaybedebilir.

Aynı zamanda bu yön, bulunduğu noktada kalmak istemez. Öğrenmek, görmek, genişlemek ister. Ama bu genişleme, rastgele bir hareket değildir; seçilerek, süzülerek ilerler. Bu yüzden edinilen her şey kök salar, kolay değişmez. Bir bakış açısı benimsendiğinde, onu bırakmak zorlaşır. Bu da zaman zaman esnekliği azaltır.

Bu iki farklı yön bir araya geldiğinde, akış kesintiye uğrayabilir. Biri hızla başlamak ister, diğeri yavaşça kurmak ister. Biri “şimdi” der, diğeri “önce sağlam olsun” diye bekler. Biri görünmeden ilerlemeyi seçer, diğeri görünür sonuç ister. Bu yüzden hareket ya yarım kalır ya da gecikir. Başlanan şey tamamlanmaz, hazırlanan şey uygulanmaz.

Bu durum bir eksiklik gibi görünse de aslında bir ayar sürecidir. Çünkü iki farklı ihtiyaç aynı anda kendini göstermektedir. Biri hareketin doğasını taşır, diğeri devamlılığını. Biri başlatır, diğeri kalıcı hale getirir. Bu yüzden birini bastırmak diğerini de zayıflatır.

Burada yapılması gereken hız ile sağlamlığı karşı karşıya getirmek değildir. İkisini aynı akışta buluşturmak mümkündür. Hızlanan taraf, gerektiğinde durmayı öğrenebilir. Kontrollü olan taraf ise bazen erken adım atmayı deneyebilir. Böylece biri diğerini engellemez, destekler.

Biraz geri çekilip izlemek, neyin neden durduğunu fark etmek, acele etmeden adım atmak… bunlar denendiğinde akış değişir. Çünkü her şeyin kendine ait bir ritmi vardır. Bu ritim yakalandığında, ne hareket zorlanır ne de yapı ağırlaşır.

Ne tamamen saklanmak gerekir ne de kendini zorla ortaya koymak… Ne sadece başlatmak yeterlidir ne de sadece korumak… İkisi birlikte olduğunda, hem yol açılır hem de o yol üzerinde kalınabilir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz