Uzaklara doğru açılan bir bakış vardır; olanla yetinmek istemez, daha geniş bir anlam arar. Görülenin ötesini merak eder, her şeyin daha iyi, daha doğru, daha güzel olabileceğine inanır. Bu bakış, sürekli ileriye çağırır. Öğrenmek, keşfetmek, anlamak… hepsi aynı akışın parçalarıdır. Fakat bu genişleme isteği büyüdükçe, hemen yanı başında duran küçük ama gerekli düzenler geri planda kalabilir. Günün basit işleri, tekrar eden sorumluluklar, bedenin ihtiyaçları… bunlar ihmal edildiğinde, aranan büyük anlam da yerini tam bulamaz.

Aynı anda başka bir hareket daha vardır. Daha yumuşak, daha sezgisel, daha belirsiz bir akış… Net kararlar yerine hislerle ilerler. Doğrudan ilerlemek yerine dolanarak geçmeyi seçebilir. Bu hal, dışarıdan bakıldığında kararsızlık gibi algılansa da, aslında incelikli bir algının sonucudur. Her şeyin sertçe belirlenmediği bir alanda, hareket daha dikkatli ve daha duyarlı olur. Fakat bu duyarlılık bazen yön kaybına dönüşebilir. Ne yapılacağı hissedilir ama nasıl yapılacağı netleşmez.

“Anlam ile adım buluşmadığında, yol değil yorgunluk uzar.”

Bu iki farklı yön bir araya geldiğinde, akış kolay ilerlemez. Biri yukarı doğru açılmak isterken, diğeri sınırları eritir. Biri anlamı büyütürken, diğeri şekli gevşetir. Bu yüzden ilerlemek isterken duraksamalar yaşanır. Başlamak kolaydır ama sürdürmek zorlaşır. Hızlı bir hevesle adım atılır, ardından bir belirsizlik gelir. Tam yol alınacakken bir şey eksikmiş gibi hissedilir.

Bu eksiklik çoğu zaman dışarıda değil, içerideki uyumsuzluktadır. Çünkü biri netlik isterken diğeri serbestlik ister. Biri hedef koyarken diğeri akışta kalmayı tercih eder. Bu nedenle tepkiler de bazen ani ve ölçüsüz olabilir. Duygu yükselir, hareket hızlanır, sonra bir duraklama gelir. Ardından “neden böyle oldu” sorusu belirir.

Zamanla görülür ki, burada yapılması gereken ne birini bastırmak ne de diğerine tamamen teslim olmaktır. İkisini de olduğu haliyle görmek yeterlidir. Genişlemek isteyen yön, düzen kurmayı öğrenebilir. Akışta kalmak isteyen yön ise gerektiğinde sınır çizebilir. Bu iki hareket birbirine karşı değil, aslında birbirini tamamlayacak yapıdadır.

Biraz yavaşlamak, olanı gözlemlemek, tepki vermeden önce beklemek… bunlar denendiğinde değişim başlar. Çünkü her hareketin kendine ait bir zamanı vardır. Erken zorlanan şey dağılır, geç bırakılan şey çözülür. Tam yerinde bırakılan ise doğal biçimde şekillenir.

Denge kurmak zor bir görev değil; sadece acele etmemekle ilgilidir. Genişleyen bakış ile yumuşayan akış bir araya geldiğinde, hem yön oluşur hem de o yönün içinde rahatlık hissi kalır. Böylece ilerlemek bir mücadele olmaktan çıkar, doğal bir sürece dönüşür.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz