Başlayan her hareket, kendi içinde bir düzen arar. Dağınık olanı toparlama, eksik olanı tamamlama isteği belirir. Yapılan işte bir bütünlük hissi oluşsun istenir. Bu yüzden küçük ayrıntılar gözden kaçmaz; her şeyin yerli yerinde olması önem kazanır. Düzgün ilerleyen bir süreç, içte de bir rahatlık yaratır. Ancak bu özen bazen fark edilmeden sertleşebilir. Fazla sıkı tutulan bir şey, akışını kaybetmeye başlar. Oysa bazı şeyler, biraz gevşediğinde daha doğal ilerler.

Aynı anda başka bir yön de kendini gösterir. Daha serbest, daha sınır tanımayan bir taraf… Düşünceler belli bir sıraya göre gelmez; dalga dalga yayılır. Bazen bir görüntü, bazen bir his, bazen de belirsiz bir çağrışım olarak ortaya çıkar. Bu taraf, düzen kurmaya çalışmaz; daha çok olanı olduğu gibi kabul eder. Anlatmak ister ama bunu çizgisel bir biçimde yapmakta zorlanabilir. Bu yüzden ifade edilen şey her zaman net olmayabilir, fakat taşıdığı duygu kendini hissettirir.

“Zıtlık çözülmez; iki taraf birbirini duymaya başladığında yol görünür.”

Bu iki yön bir araya geldiğinde ince bir gerilim oluşur. Biri netlik ister, diğeri sınırları gevşetir. Biri toplar, diğeri yayar. Bu karşılaşma ilk bakışta kararsızlık gibi görünebilir. Fakat aslında burada bir seçim yapılması gerekmez. Çünkü her iki yön de kendi başına eksik kalır. Sadece düzenin olduğu yerde katılık oluşur. Sadece akışın olduğu yerde ise yön kaybolur.

Yakın olunan çevrelerde bu dalgalanma daha belirgin hissedilir. Bazen bir bağın içinde rahatlık vardır, bazen de aynı bağın içinde mesafe ihtiyacı doğar. Bu değişim, tutarsızlıktan çok içteki farklı ihtiyaçların sırayla görünür olmasından kaynaklanır. Bir gün paylaşmak ister, başka bir gün geri çekilmek… Bu ritim fark edildiğinde, ilişkilerdeki iniş çıkışlar daha anlaşılır hale gelir.

Düşünce ile his arasında zaman zaman bir ayrım oluşur. Biri doğru olanı söyler, diğeri buna eşlik etmekte zorlanır. Bu durum bir kopukluk gibi hissedilebilir. Oysa burada asıl mesele, iki tarafın aynı anda konuşmasına izin vermektir. Hemen karar vermek gerekmez. Hemen netleşmek de şart değildir. Arada bırakılan küçük bir boşluk, her iki tarafın da kendini ifade etmesine alan açar.

Netlik, zorlandığında değil, kendiliğinden yerini bulduğunda kalıcı olur ve uyum, bir tarafın susmasıyla değil, iki tarafın birbirini duymasıyla oluşur.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz