Duyguların sessizce kabardığı anlar vardır. İçte beliren küçük bir titreşim, bir bakışın ardındaki anlamı ya da söylenmeyen bir sözün ağırlığını fark ettirir. Böyle zamanlarda çevrede olup bitenler yalnızca görülen şeylerden ibaret değildir; hissedilen, sezilen ve kalpte yankı bulan tarafları da vardır. Bu incelik, dünyayı biraz daha yavaş ve dikkatle algılamayı sağlar.

Kalbin böyle çalıştığı zamanlarda yakınlık arayışı da güçlenir. Birinin yanında kendini güvende hissetmek, duyguların paylaşılabileceğini bilmek içte bir huzur oluşturur. Sözlerin açıkça söylenmesi kadar, sessizliğin anlaşılması da değer kazanır. Birinin varlığıyla rahatlamak, bir bakışla anlaşılmak… bunlar kalbin doğal yönelimleri arasında yer alır.

“Yakınlık kalbi açar; mesafe ise yakınlığın ayakta kalmasını sağlar.”

Bu hassasiyet çoğu zaman başkalarının duygularını anlamayı da kolaylaştırır. Birinin sesindeki kırılmayı, bir cümlenin ardındaki tereddüdü ya da bir davranışın içindeki ihtiyacı sezmek mümkündür. Böyle bir farkındalık, daha dikkatli ve koruyucu yapar. Çünkü birinin kalbine dokunmanın ne kadar güçlü bir etki yaratabileceği iyi bilinir.

Fakat hayat yalnızca duyguların sıcaklığında akmaz. Dış dünyanın daha sert ve düzen isteyen bir tarafı da vardır. Orada yapılan işlerin karşılığı, verilen emeğin değeri ve ayakta durmanın sorumluluğu bulunur. Bu taraf, duyguların akışından biraz daha farklı bir dil kullanır. Daha ölçülü, daha disiplinli, daha kararlıdır.

Böyle bir bakış, dünyada iz bırakmak için emek verilmesi gerektiğini hatırlatır. Yapılan işin sağlam olması, verilen sözün tutulması ve atılan adımların düşünülmesi önem kazanır. Bu nedenle içteki sıcaklıkla dış dünyanın ciddiyeti zaman zaman karşı karşıya gelebilir.

Bir yön yakınlaşmayı ister. Diğer yön mesafeyi. Biri kalbin yumuşaklığını korumak isterken, diğeri ayakta durmanın gerektirdiği sertliği hatırlatır. Böyle anlarda içte küçük bir gerilim hissedilebilir. Çünkü her iki taraf da kendi doğruluğunu savunur.

Fakat dikkatle bakıldığında bu iki yönün aslında aynı yürüyüşün parçaları olduğu görülür. Yakınlık olmadan bağ kurulmaz. Sağlamlık olmadan bağ ayakta kalmaz. Duygular yolu açar, sorumluluk o yolun güvenle yürünmesini sağlar.

Kalp yumuşak kalır ama kırılgan olmak zorunda değildir. Kararlılık güçlü kalır ama katı olmak zorunda değildir. Böylece içteki denge yavaş yavaş yerini bulur.

Yakınlık sıcaklığı getirir. Sorumluluk ise yapıyı. İkisi birlikte olduğunda hem kalp korunur hem de yol sağlam kalır. Böyle bir uyum kurulduğunda, iç dünyadaki sesler birbirine karşı değil, aynı yürüyüşün ritmi içinde konuşmaya başlar.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz