Bazen insanın içinde iki ayrı akış olur. Biri hızlıdır, kıvılcım gibi çakar. Diğeri derindir, su gibi yayılır. Hızlı olan, beklemeyi sevmez. İçinde bir dürüstlük hissi vardır; yanlış gördüğünde susmak zor gelir. Sessiz bir yapısı olsa bile duyguları harekete geçtiğinde beklenmedik bir cesaret ortaya çıkar. “Bu böyle olmamalı” dediği anda ayağa kalkabilir. Kimseden izin almadan, kimseden onay beklemeden… Çünkü içindeki güçlü istek doğrudandır.

Ama bu hızın gölgesinde bir başka gerçek daha vardır. Duygu yükseldiğinde düşünce geride kalabilir. Sözler aceleyle söylenebilir. Beden de bu dalgadan payını alır. İçeride uzun süren huzursuzluk varsa, dışarıda da yorgunluk başlar. Moral düşerse bağışıklık zayıflar. Düzen bozulursa iç güven sarsılır. Bu yüzden küçük şeyleri yerli yerine koymak sadece pratik bir alışkanlık değildir; ruhu toparlamanın bir yoludur. Oda toplandığında zihin de toparlanır. Günlük işler tamamlandığında içteki dağınıklık azalır.

“Yük değil, fazlası ağırdır.”

Diğeri ise daha yumuşaktır. Güvende hissetmek ister. Sevilmek ve ait olmak ister. Ama sadece almak değil, vermek de ister. Başkalarına alan açmak, korumak, kollamak onun için bir büyüme biçimidir. Geçmişten gelen sıcaklık, kökler, anılar… Bunlar güç kaynağıdır. Kökü olan bir ağaç gibi olmak ister; rüzgâr esse de devrilmemek için. Fakat aynı zamanda ufka bakar. Yeni fikirler, yeni yollar, yeni insanlar… Dünya genişledikçe iç dünya da genişler.

Bu iki akış bir araya geldiğinde hayat enerjisi yükselir. Hem atak hem şefkatli, hem mücadeleci hem de kapsayıcı olabilir… Ortama neşe taşıyabilir, başkalarını cesaretlendirebilir. Fakat burada bir incelik başlar. Çünkü canlılık arttıkça ölçü ihtiyacı doğar. Fazla yük almak, fazla söz vermek, fazla harcamak, fazla yorulmak kolaylaşır. İyi niyet sınır tanımazsa beden sinyal verir. Coşku dinlenmeyi unutursa enerji dağılır.

Hız kötü değildir. Genişlik de kötü değildir. Ama biri diğerini bastırırsa denge kaybolur. Acele eden taraf biraz durmayı öğrenirse, koruyucu taraf da fazla büyütmemeyi öğrenirse, içte bir uyum oluşur. O zaman hareket sertleşmez; akışkan olur. Büyüme zorlamaz; genişler.

İnsan bazen ateş, bazen su olur. Ama ikisini aynı kapta tutmayı öğrenirse, ışık yumuşar.
Ve yumuşak olan, çoğu zaman daha kalıcıdır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz