Burada kendini ortaya koyma isteği güçlü çalışıyor. Yaptığı şeylerin fark edilmesini, emeğinin görünür olmasını önemsiyor. Bunun arkasında kibirden çok, “ben buradayım” deme ihtiyacı var. Kendini iyi hissettiğinde bu görünürlük doğal akıyor; zorlamaya gerek kalmıyor. Sevildiğini, kabul edildiğini hissettiğinde parlamaya çalışmak da gereksizleşiyor. O yüzden bazen sadece durmak bile yeterli oluyor.

Bu görünürlük hâli, çoğu zaman hayatın önünde olmayı da beraberinde getiriyor. Diğerleri bakıyor, tepki veriyor, beklenti oluşturuyor. Bu temas canlı tutuyor ama aynı zamanda hassaslaştırıyor. Diğerlerinin duygularını fazla üstlenmek, bir süre sonra kendi sesini bastırmasına yol açabiliyor. O noktada “ben kimim” sorusu kendiliğinden beliriyor. Fark ediyor ki herkesin beklentisini taşımak mümkün değil.

“Mesele hızlanmak değil, hızın farkında kalmak.”

Tam bu noktada başka bir eğilim devreye giriyor. Bu eğilim, güvenli olanla yetinmekte zorlanıyor. Alışılmış bağlar, düzenli ilişkiler, önceden belirlenmiş kurallar bir süre sonra sıkıcı gelebiliyor. Nefes almak istiyor. Bağların içinde bile serbest kalmak, kendi alanını korumak istiyor. Bunu yapamadığında huzursuzluk artıyor. Bazen ani kararlar, beklenmedik çıkışlar, yön değişiklikleri görülebiliyor.

Bu iki hâl yan yana geldiğinde hayat biraz hızlanıyor. Bir yanda sahnede kalmak isteyen taraf, diğer yanda kimseye bağlı hissetmek istemeyen başka taraf. Bazen hem görünür olmak hem de kimseye hesap vermemek isteyebiliyor. Bu her zaman kolay taşınmıyor. Tepkiler hızlanabiliyor. Sonradan bakıldığında “biraz acele etmiş olabilirim” hissi oluşabiliyor.

Burada en çok işe yarayan şey, hızla hareket etmekten çok, hızın farkına varmak oluyor. Duygu yükseldiğinde hemen karşılık vermek şart değil. Biraz beklemek, soğumayı denemek, sonra adım atmak mümkün. Böyle yapıldığında ne bağlar tamamen kopuyor ne de kişi kendini kaybediyor.

Görünür olmak ile özgür kalmak birbirini dışlamak zorunda değil. Hem öne çıkabilir hem de sınırlarını koruyabilir. Bağ kurarken de kendi alanını kaybetmeyebilir. Bunun yolu diğerlerinin beklentilerine göre savrulmaktan değil, kendi ölçüsünü tanımaktan geçiyor. Ölçü bulunduğunda, ani kopuşlar azalıyor. İlişkiler ya tamamen kaçılan ya da tamamen yapışılan alanlar olmaktan çıkıyor. Daha esnek, daha canlı bir temas oluşuyor. Böylece hem ışık sönmüyor hem de hareket alanı daralmıyor. Hayat akıyor; bazen hızlanarak, bazen yavaşlayarak.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz