İki ayrı damar aynı anda akıyor gibi: bir tarafta görünür olan, sıcak olan, “ben buradayım” diye ışık yakan. Yaptığı işin iyi görünmesini, emeğinin takdir edilmesini, kendisinin de kendine saygı duymasını önemsiyor. Bu yüzden bazen “ayıp olur, küçük düşerim” korkusu devreye girince daha büyük konuşmak, duyguyu daha renkli anlatmak, hatta hafif abartmak kolaylaşıyor. Dışarıdan bakınca canlı, cömert ve oyun seven bir hava var; ama bunun altında “ben de sevilmek, onaylanmak, sakinleşmek istiyorum” ihtiyacı duruyor. Kendine güveni yükseldikçe gösteriş ihtiyacı azalıyor; sevgi ve güven geldikçe içi daha sadeleşiyor.

Diğer tarafta ise görünmeyeni yoklayan, “her şeyin altı ne” diye kurcalayan, şüpheyi bir pusula gibi kullanan taraf var. Kolay ikna olmuyor; hazır cevapları sevmiyor. Yeni bir fikre, yeni bir yola, yeni bir icada kapı aralayacaksa önce eski “doğru”ları sarsmayı göze alıyor. Bu tarafın kuvveti büyük: sır saklamayı, gizliyi okumayı, zor soruların peşinden gitmeyi biliyor. Ama bir de kör nokta taşıyor: her değişim, sandığından büyük dalgalar doğurabiliyor. “Bir şeyi düzeltirken başka bir şeyi bozma” ihtimali, bazen bu tarafı ya fazla soğuk bir akla ya da mesafeli bir kalbe çekebiliyor. Üstelik içten içe yükselen bazı dürtüleri “kimse görmesin” diye saklamaya çalışınca, sanki içeride başka biri dümeni ele almış gibi bir itiş kakış başlıyor. En iyi hâlinde bu taraf, merhameti derinleştiriyor; en zor hâlinde duygudan kopup buz kesmeye meylediyor.

“Işık yükselirken gölgeyi itmek gerekmez.”

Bu ikisi bir araya gelince gerilim doğuyor. Ana gündelik düzenin içinde parlamak isteyen taraf, iç dünyadaki derin sorgulayıcıyı “fazla karartıcı” bulabiliyor. Derin sorgulayıcı da dışarıdaki parıltıyı “fazla gösterişli” bulabiliyor. Biri alkış ararken diğeri sessizlik arıyor. Biri “beni beğensinler” derken diğeri “beni kandırmasınlar” diyor.

Bu gerilim bazen bedene kadar inebiliyor. İç huzursuzluk uzarsa beden de “tamam, ben de bir sinyal yakayım” diyebiliyor. O yüzden burada en işe yarar yol, iki tarafı da susturmaya çalışmak değil. İkisini de aynı masaya oturtmak. Parlayan tarafa “abartmadan da görülürsün” denebilir. Derin tarafa “soğumadan da gerçeği taşıyabilirsin” denebilir. Ve en önemlisi: kontrol etmeye çalıştıkça kaybetme korkusu büyüyorsa, güvenmeyi küçük küçük denemek iyi geliyor. Çünkü sıkı tutuş, çoğu zaman sevdiğini de nefes alamaz hâle getiriyor.

Kritik dönemler geldiğinde duygular yükselir, iniş çıkışlar artar. Bu iniş çıkışlar “dağıtmak için” değil, içi olgunlaştırmak için çalışır. Alışkanlıklar kolay değişmez. Bu yüzden baştan iyi alışkanlık kurmak, sonra kırk kez toparlamaktan daha rahat olur. İçi düzenli tuttukça dışarıdaki iş de daha tutarlı akar. Dışarıdaki iş düzeldikçe iç de daha sakin bir yere yerleşir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz