Kendini ifade etme ihtiyacı ile içerden gelen özgürleşme dürtüsü aynı anda çalışırlar. Bir yan için hayat, sesle ve hareketle anlaşılır. Konuşmak, anlatmak, düşüncelerini paylaşmak rahatlatır. Duygular saklanmaz; hatta bazen biraz büyütülerek söylenir. Çünkü içte olan şey dışarı çıkınca anlam kazanır. Takdir görmek, fark edilmek, “duyuldum” hissi güven verir. Kendini iyi hissettiğinde gösteriş azalır; ama içten içe hâlâ sahnede olma isteği vardır.

Bu taraf için kelimeler çok şey taşır. Konuşurken kalbi de konuşur. Hızlı kararlar alınabilir, çünkü hisler o an yön gösterir. Ama her duygu kalıcı değildir; bu yüzden sonradan “bir durup bakmak” öğrenilir. Yine de anlatmak, paylaşmak, fikirleri dolaşıma sokmak vazgeçilmezdir. Yakın çevreyle kurulan bağlar güçlüdür; tartışma olur ama kopuş kolay olmaz.

Diğer yan ise bambaşka bir yerde çalışır. Sessizdir, görünmezdir, hatta çoğu zaman kendini bile saklar. Dış dünyanın beklentilerine uyum sağlamayı öğrenmiştir ama içerde başka bir ses vardır: “Böyle olmak zorunda mı?” Güven ve düzen ister; ama aynı zamanda bu düzenin boğucu olabileceğini de bilir. Bu yüzden özgürlük ihtiyacı ani çıkışlar hâlinde ortaya çıkabilir. Bazen kimse anlamaz, hatta kendisi bile. Birden yön değiştirme, beklenmedik tepkiler, içsel bir patlama gibi.

Bu iç taraf, yalnız kaldığında canlanır. Hayal kurarken, kimse bakmazken, kimse yargılamazken. Farklı olanla ilgilenir ama bunu herkesle paylaşmaz. Paylaşırsa yanlış anlaşılacağından korkar. O yüzden enerjisini bastırdığında tuhaf davranışlar, ani kopuşlar ya da sebepsiz huzursuzluklar görülebilir. Aslında istediği tek şey, kendine ait bir alan ve kendi hızında değişme hakkıdır.

Bu iki taraf karşı karşıya geldiğinde gerginlik oluşur. Biri “anlatayım, duyulayım, buradayım” derken diğeri “şimdi değil, henüz hazır değilim” diye geri çekilir. Biri dikkat çekmek ister, diğeri görünmez kalmayı seçer. Biri sıcak ve dramatik, diğeri mesafeli ve beklenmediktir. Bu yüzden hayat bazen ani yön değişiklikleri, beklenmedik sözler, şaşırtıcı tepkilerle ilerler.

Zamanla şu fark edilir: Özgürlük sadece kopmak değildir; ifade de sadece sahnede olmak değildir. İçteki farklılık kabul edilip küçük dozlarda yaşama alındığında, patlamalar azalır. Duygular önce içerden dinlenip sonra dışarı aktığında, hem sözler yerini bulur hem de iç huzur korunur. Değişim, yıkmadan da yapılır. Kendin olmak, herkesi şoke etmek zorunda değildir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz