Tanıdık olanın sıcaklığı, yakın ilişkilerde güven duyma ihtiyacını güçlendirebilir.

Alışılmış düzenin sürmesi, sevilenlerin aynı yakınlıkla orada bulunması ve kurulan bağın yarın da korunacağını bilmek huzur verir. Kolay öfkelenmeyen, çevresindeki yoğunluğu yatıştırabilen ve zor anlarda güvenli bir alan oluşturabilen sakin bir taraf vardır. Birine yaklaşıldığında yüzeyde kalmak yeterli gelmez; günlük yaşamın, duyguların ve sessizce taşınan ihtiyaçların da paylaşılabileceği derin bir birliktelik aranır.

Sevginin yalnız hissedilmesi değil, güvenilir biçimde gösterilmesi de önemlidir. Karşısındaki insanın ne düşündüğünü, nerede durduğunu ve bağa ne kadar emek verdiğini bilmek ister. Belirsizlik uzadığında zihnin boşlukları eski korkularla doldurması kolaylaşabilir. Bu nedenle duygusunu açıkça gösteren, varlığı kolayca hissedilen ve söylediğiyle yaptığı birbirini tutan insanlara yönelmek daha güvenli gelir.

Ancak tanıdık olana duyulan bağlılık, değişmesi gereken bir düzenin gereğinden uzun süre korunmasına da yol açabilir. Bir ilişki, alışkanlık ya da düşünce artık aynı iyiliği üretmese bile bırakılması zor olabilir. Çünkü değişim yalnız yeni bir başlangıç gibi değil, üzerinde durulan zeminin kaybı gibi hissedilir. Böyle zamanlarda neyin gerçekten değerli, neyin yalnızca alışılmış olduğuna sakinlikle bakılabilir.

“Kalmak zorunluluk olmaktan çıktığında; sevgi, gerçek yerini daha sakin bulur.”

Geçmişten taşınan duygusal izler, bugünkü ilişkilerin içinde beklenmedik biçimde yeniden belirebilir. Küçük bir uzaklık eski bir terk edilme duygusunu, dikkatsiz bir söz yıllardır saklanan bir değersizlik hissini uyandırabilir. O anda verilen tepki yalnız yaşanan meseleye değil, daha önce karşılık bulmamış bir ihtiyaca da ait olabilir. Bu ayrım görüldüğünde, bugünkü bağ geçmişte eksik kalanın bütün yükünü taşımaktan kurtulur.

Kaybetme korkusu yükseldiğinde sahiplenme kolayca denetime dönüşebilir. Karşısındakinin ne yaptığını bilmek, davranışlarını yönlendirmek ya da ilişkiyi değişmeden tutmak güven sağlayacakmış gibi görünebilir. Oysa sevginin nefesi daraldığında bağ korunmaz; yalnız hareket edemez hale gelir. Yakınlık, karşısındakinin özgürlüğünü azaltmadan da derinleşebilir. Kalmak zorunda bırakılan değil, kalmayı seçen insanın varlığı gerçek güven verir.

Kendisini bütün açıklığıyla göstermek de kolay değildir. Yanlış anlaşılacağı, eleştirileceği ya da en hassas tarafı görüldüğünde reddedileceği düşüncesi duyguları saklamaya yöneltebilir. Dışarıdan sakin ve güçlü görünürken kimseye açılmayan yoğun bir alan korunabilir. Fakat gerçek bağ yalnız huzurlu tarafların paylaşılmasıyla kurulmaz. Kırgınlığın, korkunun ve ihtiyacın da yavaşça görünür olabileceği bir güven gerekir.

Aile, yuva ve sadakat anlayışı da yeniden ele alınabilir. Güvenli çevre yalnız geçmişten devralınan biçimlerle kurulmaz. Kendisini saklamak zorunda kalmadığı, karşılıklı özenin bulunduğu ve zor zamanda birbirine yaslanılabilen insanlarla yeni bir aidiyet oluşturulabilir. Eski düzenin çözülmesi köksüzlük değildir; gerçek kök, bilinçli olarak seçilen ve emekle sürdürülen bağlarda da büyür.

Böyle bir havada değişim ile güvenliği karşı karşıya koymamak gerekir. Sağlam olan dönüşmekten korkmaz; yenilenen de sıcaklığını kaybetmek zorunda değildir. Eski duygusal alışkanlıklar fark edildiğinde sahiplenme yumuşar, kontrol yerini açıklığa bırakır. Sevgi böylece karşısındakini aynı yerde tutmaya çalışmaz; onunla birlikte değişebilen, nefes alan ve ikisine de yuva olabilen yeni bir biçim bulur.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz