Kendi değerini koruma isteği, sevginin sıcak ve derin çağrısıyla karşılaştığında, bağın ölçüsü daha incelikli kurulabilir.

Bir yan kendi biçimini korumak, kendi yolunu denemek ve kimsenin beklentisine göre daralmamak ister. Yeni fikirler, farklı çevreler, özgür düşünen dostluklar ve alışılmışın dışında deneyimler canlılık verebilir. Burada özgürlük, uzak durmaktan çok, sevildiği yerde de kendine ait kalabilme ihtiyacıdır. Bir çevrenin içinde bulunmak, dostlarla paylaşmak ya da ortak bir düşünce etrafında birleşmek iyi gelebilir; fakat ait olmak, kendini teslim etmek anlamına gelmemelidir. Yakınlık, kişiyi kendi renginden uzaklaştırmadan kurulabildiğinde daha rahat akar.

Bu tarafta güven arayışı değer verilen şeyler üzerinden çalışabilir. Tanıdık olan, uzun zamandır yanında duran, emek verilmiş bir bağ, alışılmış bir düzen ya da saklanan küçük bir hatıra huzur verebilir. Sahip olunanlar yalnız maddi anlam taşımaz; duygusal güvenin sembolü haline de gelebilir. Fakat güven ihtiyacı arttığında, elde olanı fazla sıkı tutma eğilimi doğabilir. Sevilen şeyler, sevilen kişiler ya da kıymet verilen bağlar kaybedilmesin diye korunmak istenir. Yine de korumak ile sıkmak aynı şey değildir. Fazla tutulan şey, bir süre sonra nefes almakta zorlanabilir.

“Kıymet verilen şey sıkıştırılmadan korunduğunda; sevgi derinleşir, özgürlük yerinden edilmez.”

Diğer yanda sevgi daha sıcak, görünür, sadık ve gururlu yaşanmak ister. Sevilenin yanında durmak, ona değerini göstermek, onu özel hissettirmek ve bağın arkasında kararlılıkla durmak önem kazanır. Burada sevgi hafif bir ilgi gibi değil; kalbin bütün canlılığıyla katıldığı güçlü bir yakınlık gibi hissedilebilir. Ancak sevginin içine gurur fazla karıştığında, incinme de kolaylaşır. Değersizlik, sadakatsizlik ya da haksızlık hissedildiğinde kalp hızlıca geri çekilebilir. Sıcaklık güzel olur; ama kendini kanıtlama ihtiyacına dönüştüğünde yorucu hale gelir.

Daha derinde bu sevgi yalnız neşe değil, yoğun paylaşım da ister. Karşılaşmalar yüzeyde kalmasın, iki taraf birbirine gerçek bir iz bıraksın, paylaşım yalnız sözde değil, duyguda da derinleşsin istenebilir. Sahip olunanı tek başına tutmak yerine, güvenilir bir bağ içinde çoğaltmak iyi gelebilir. Fakat paylaşımın kontrol isteğine dönüşmemesi gerekir. Sevgi derinleşirken “benim olsun” duygusu büyürse yakınlık ağırlaşabilir. Oysa gerçek değer, elde tutmakla değil; karşı tarafa kendi alanında kalma hakkı tanırken de bağın sürebildiğini görmekle anlaşılır.

Bu karşılaşmada bir taraf “beni sev, ama beni kendine ait bir şeye çevirme” derken, diğer taraf “ben sevgiyi büyük, sadık ve derin yaşamak istiyorum” diyebilir. İki ihtiyaç da doğal kabul edilebilir. Daha yumuşak bir yol, sevginin değer göstermesine izin verirken, özgürlüğün de bağdan kopmadan kendine yer bulmasıdır. Değer, yalnız görülmekle var olmaz; sevgi de yalnız tutarak kalıcı hale gelmez.

Sevgi, hem sıcaklığını kaybetmeden hem de karşı tarafa nefes bırakarak daha dengeli kurulabilir. Kıymet verilen şey korunur; ama sıkılmaz. Bağ derinleşir; ama kimseyi kendi içine hapsetmez. Böylece sevgi hafifleşmeden nefes alır, özgürlük uzaklaşmadan kendine yer bulur, paylaşım da sahiplenmeye dönüşmeden kalbi büyütür.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz