Kök arayan kalp, sislenen yön duygusuyla karşılaştığında güven daha hassas bir yerden sınanabilir. Bir yan ait olduğu yeri, bildiği sıcaklığı ve duygusal olarak yaslanabileceği güvenli alanı arar. Sevildiğini bilmek, korunmak, yorulduğunda geri çekilebileceği sakin bir köşe bulmak önem kazanır. Tanıdık eşyalar, eski alışkanlıklar, ev duygusu veren yerler ya da geçmişten kalan küçük izler rahatlatıcı olabilir. Dışarısı fazla sertleştiğinde içe dönmek ve kendi kabuğunda güç toplamak doğal hale gelir. Böyle bir geri çekiliş zayıflık değildir; doğru kullanıldığında kalbi toparlayan, dağınık duyguyu yeniden yerleştiren sessiz bir dinlenme alanı olur.

Güven duygusu yerindeyse sevgi cömertleşir. Kendi sıcaklığını başkalarına da açmak, korumak, beslemek, ihtiyaç duyan birine kapı aralamak güzel gelir. Elde olan yalnız kendine saklanmaz; rahatlatan, sarıp sarmalayan ve başkasına da güven veren bir hale dönüşür. Fakat güven eksildiğinde sevgi dar bir alanda tutulmaya çalışılabilir. İlgi ve şefkat az bulunur bir şey gibi hissedildiğinde, paylaşmak yerine içine kapanmak ya da kendi payını kaybetmemeye çalışmak kolaylaşabilir. Kalp korunmak isterken sıcaklığını da saklayabilir.

Öte yanda daha bulanık, daha geçirgen ve etkilenmeye açık bir yön bulunur. Başkalarının hali, ortamın duygusu, söylenmeyen niyetler ya da havadaki belirsizlik kolayca içeri alınabilir. Neyin gerçekten kendine ait olduğu, neyin dışarıdan taşındığı karışabilir. Bir gün güçlü bir istek gibi görünen şey, başka bir gün sisin içinde dağılabilir. Kendi yönünü bulmak için yalnız dışarıdan gelen işaretlere bakmak yetmez; daha sakin, daha derinden gelen bir dinleme gerekir.

“Belirsizlik içinde kalp kendine ait sesi duyabildiğinde; şefkat de dağılmadan yolunu bulur.”

Hassasiyet büyük bir şefkat de getirebilir. Birinin halini sezmek, onun yerine kendini koymak, incitmemeye çalışmak ve kimseyi gereksiz yere zorlamamak güzel bir incelik taşır. Yine de fazla yumuşak kalındığında kendini ortaya koymak zorlaşabilir. İstemediği halde uyum sağlamak, kavga çıkmasın diye susmak ya da karar vermeyi sürekli ertelemek içte gerilim yaratabilir. Bastırılan istek kaybolmaz; yalnız daha karışık, daha dolaylı bir biçimde geri döner.

Güven arayan taraf ile sınırları eriyen taraf yan yana geldiğinde dalgalanma artabilir. Bir yan “bana ait bir yer olsun, burada dinleneyim” derken, diğer yan “ben kimim, ne istiyorum, hangi duygu gerçekten bana ait?” diye sorabilir. Korunma isteği ile belirsizlik aynı anda yükseldiğinde kararlar ağırlaşabilir. Fazla içe çekilmek kaçışa, fazla dağılmak yönsüzlüğe dönüşebilir.

Daha iyi bir yol, sisin hemen dağılmasını zorlamak değil; onun içinde küçük ve güvenilir bir ışık yakmaktır. Her duygu hemen karar olmak zorunda değildir. Her belirsizlik de kaybolmak anlamına gelmez. Önce sakinleşmek, sonra neyin ihtiyaç, neyin korku, neyin başkasından taşınmış bir ağırlık olduğunu ayırmak iyi gelir.

En güzel ihtimalde güven arayışı kapanmaya dönüşmez; hassasiyet de yönü silmez. Kalp kendine ait bir sığınak bulur, ama oraya saklanıp kalmaz. Şefkat açık kalır, fakat kendi isteğini de unutmaz. Böylece belirsizlik yavaş yavaş dağıldığında daha sade bir yön belirir; sıcaklık da hem kendini hem başkasını koruyabilen bir açıklığa kavuşur.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz