Sessiz akan bir nehirde aynı suyun hem kıyıya yaklaşması hem de uzaklara doğru yol alması mümkündür. Bir yanı merakla ilerlemek isterken, öteki yanı biraz daha durup olanı hissetmeye ihtiyaç duyabilir. Yeni seslerin, yeni yolların ve yeni düşüncelerin çağrısı güçlü hissedilir. Aynı yerde uzun süre kalmak zorlaşabilir; tanıdık olanın güveni bir süre sonra dar gelmeye başlayabilir. Uzakta duran bir ışık, bilinmeyen bir hikaye ya da henüz sorulmamış bir soru dikkat çekebilir. Öğrenmek, anlamak, başka ihtimallere bakmak canlılık verir. Duran suyun ağırlaştığı düşünülür; hareket ettikçe ferahlık geleceğine inanılır.

Fakat her akış yalnızca ileriye doğru gitmez. Daha sessiz bir yerden konuşan başka bir taraf da vardır. Söylenen sözlerin tonuna dikkat eden, küçük değişimleri fark eden, yakınlığın sıcaklığını önemseyen bir yan… Sert bir ifade uzun süre akılda kalabilir. Bir bakışın eksikliği ya da yarım bırakılmış bir cümle düşündürebilir. Güven duygusu olmadan ilerlemek kolay görünmeyebilir. Kalabalıkların içinde bile gerçek bir yakınlık aranır. Samimiyet bulunmadığında, en güzel yenilik bile biraz eksik hissedilebilir.

İşte tam da burada görünmeyen bir çekişme doğar. Bir taraf “devam et” derken, öteki “önce hisset” diye fısıldayabilir. Bir yan hızlıca yeni kapılar açmak isterken, diğer yan açılmış kapının ardında ne olduğunu anlamadan yürümek istemeyebilir. Biri hareket ettikçe rahatlar; diğeri bağ kurdukça sakinleşir. Bu yüzden yön seçmek her zaman kolay olmayabilir. Akıl başka yere uzanırken, duygular bulunduğu yerde biraz daha kalmak isteyebilir.

“Biri uzaklara bakarken, öteki yanında kalacak bir sıcaklık arıyorsa; yön, aceleden değil birbirini duymaktan doğar.”

Yine de bu durum yalnızca bir karmaşa değildir. Çelişki gibi görünen şey, çoğu zaman olgunlaşmanın sessiz biçimlerinden biri olur. Çünkü yalnızca tek bir yöne yaslanmak kolaydır; asıl emek, birbirine benzemeyen tarafları aynı masaya oturtabilmektedir. Hızın yavaşlığa kızmadan bekleyebilmesi, hassasiyetin de hareketten korkmadan yanında yürüyebilmesi zamanla öğrenilir.

Yenilik aramak ile derin bağlar kurmak birbirinin düşmanı değildir. Uzaklara bakmak isteyen gözler de güvenli bir omuz arayabilir. Güvende hissetmek isteyen bir kalp de merak etmeyi bırakmak zorunda değildir. Denge, birinden vazgeçmekte değil; ikisine de biraz yer açabilmektedir.

Yol boyunca küçük hatırlatmalar işe yarayabilir: Her yeni şey hemen cevap vermek zorunda değildir. Her duygunun da sonsuza kadar sürmesi gerekmez. Acele bazen yönü bulanıklaştırır; fazla beklemek ise cesareti azaltabilir. Biraz yürümek, biraz durmak, sonra yeniden bakmak… Belki de büyüme denilen şey tam olarak burada kurulur.

Bir taraf dünyayı tanımaya çalışırken, öteki taraf o dünyanın içinde kırılmadan kalmanın yolunu arıyor olabilir. İkisi birbirine karşı değil de birbirini tamamlayan iki ses gibi duyulmaya başladığında, yük hafifler. O zaman ne yalnızca hız yorucu gelir ne de yalnızca beklemek ağırlaşır. Her şey biraz daha doğal bir ritme yerleşmeye başlar; tıpkı acele etmeden yönünü bulan bir su gibi.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz