Sessiz duran şeylerin de ağırlığı vardır. Her duygu yüksek sesle yaşanmaz; kimisi uzun süre derinde bekler, şekil değiştirir, zamanla başka bir şeye dönüşür. Dışarıdan sakin görünen bir yüzün altında yoğun bir hassasiyet taşınıyor olabilir. Özellikle güven duygusu tam oluşmadan açılmak kolay gelmez. Çünkü bir kez bağ kurulduğunda, o bağ yalnızca yüzeyde kalmaz; kök salmaya başlar.

Yakınlık ihtiyacı burada güçlüdür. Korumak, sahip çıkmak, yanında olmak isteyen bir taraf vardır. Fakat aynı anda incinmekten kaçınan başka bir taraf da çalışır. Bu yüzden duygular kolayca paylaşılmayabilir. Önce karşı tarafın niyeti anlaşılmak istenir. Söylenen sözlerin tonu, davranışların devamlılığı, küçük ayrıntılar dikkatle izlenir. Çünkü burada güven yalnızca söylenenle değil; zaman içinde oluşan hisle kurulmaya çalışır.

Geçmişin etkisi de kolay kolay silinmez. Bir zamanlar hissedilmiş eksiklikler, karşılık bulmayan duygular ya da yeterince görülmediğini düşünmek uzun süre hatırlanabilir. Böyle olunca fark etmeden kendini koruyan bir kabuk geliştirebilir. İlk anda güçlü görünen bu yapı aslında hassas alanları saklama biçimi olabilir. “Bunu belli etmezsem daha az etkilenirim” düşüncesi zamanla alışkanlığa dönüşebilir.

“Kalp kendini sakladıkça sertleşir; güvende hissettikçe yumuşamaya başlar.”

Fakat burada dikkat çeken başka bir taraf daha vardır: sorumluluk duygusu. Rahat bırakıldığında bile kişi çoğu zaman kendine görev yükler. Eğlenirken bile bir taraf kontrolü bırakmak istemez. Hata yapmamak, yanlış anlaşılmamak ya da gereğinden fazla açılmamak için davranışlar ölçülmeye başlanabilir. Bu yüzden doğal akış zaman zaman yavaşlayabilir. Kalp yaklaşmak isterken, zihnin başka bir köşesi “ya sonrası?” diye sorabilir.

Yakın ilişkilerde bu durum daha görünür olur. Bir taraf güçlü bağ kurmak isterken, başka bir taraf bağı taşıyamamaktan korkabilir. O yüzden yaklaşma ile geri çekilme aynı anda yaşanabilir. İnsanlarla tamamen rahat hissedebilmek zaman alabilir. Fakat güven oluştuğunda, kolay vazgeçmeyen bir sadakat ortaya çıkar. Çünkü burada geçici heyecanlardan çok, dayanabilecek bağlar aranır.

Duyguların yoğunluğu da dikkat çeker. Hissedilen şey kolay geçmez. Bir kırgınlık uzun süre taşınabilir, bir sevgi yıllarca korunabilir. Bu yüzden kişi çoğu zaman kendi içinde dönüşür. Her yaşanan olay biraz daha derine inmeye neden olabilir. Ve zamanla başkalarının görünmeyen yüklerini de daha kolay fark etmeye başlar. Başka biri konuşmasa bile taşıdığı ağırlık hissedilebilir.

Yine de burada önemli bir öğrenme alanı vardır: güçlü görünmek ile sürekli kendini tutmak aynı şey değildir. Duygular bastırıldığında kaybolmaz; yalnızca sertleşir. Fazla kontrol edilen hisler zamanla uzaklık yaratabilir. Oysa paylaşılabilen kırılganlık, bağı zayıflatmaz; çoğu zaman derinleştirir. Her şeyi tek başına taşımaya çalışmak yerine, zaman zaman yükü bölüşmek de mümkündür.

Korunmak için örülen duvarlar ilk başta güven verir ama fazla yükseldiğinde sıcaklığı da dışarıda bırakır. Gerçek dayanıklılık ise hiç etkilenmemekte değil, hissedilen şeyi inkâr etmeden taşıyabilmektedir. Kalp bunu öğrendikçe, sertleşmeden de güçlü kalınabileceği anlaşılır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz