Bir his ile bir düşünce aynı anda belirir; biri hemen konuşmak ister, diğeri ise biraz daha beklemeyi seçer. Bu iki yön yan yana geldiğinde, ortaya ne tamamen akışkan ne de tamamen durağan bir durum çıkar. Daha çok, birbirini yoklamayı öğrenen bir süreç oluşur. Söylenmek istenen ile söylenmeye hazır olan her zaman aynı noktada buluşmaz.

Yakınlık ihtiyacı bu akışta güçlü bir yer tutar. Paylaşmak, anlaşılmak ve karşılık bulmak önemlidir. Ancak bu yakınlık, yalnızca sıcaklıkla değil; aynı zamanda güvenle beslenir. Kişi, karşısındakinde kendine ait bir iz arar. Bazen bu arayış, karşı tarafın duygularını olduğundan daha yoğun algılamaya neden olabilir. Oysa çoğu zaman görülen şey, yalnızca yansımanın bir parçasıdır.

“Her his konuşmak ister; ama yerini bulan söz, beklemeyi bilen olur.”

Diğer tarafta daha yavaş ilerleyen bir yapı vardır. Her şeyin zamanla oturmasını, düşüncenin sağlamlaşmasını ister. Hızlı gelen tepkiler karşısında hemen karşılık vermek yerine, geri çekilip gözlemlemeyi tercih eder. Bu yaklaşım, aceleyle kurulacak bir sözün yaratabileceği ağırlığı önlemek içindir. Çünkü bir şeyin doğru olması kadar, yerinde olması da önemlidir.

Bu iki eğilim bir araya geldiğinde, içsel bir ayar süreci başlar. Hissedilen şey hızla yukarı çıkar; ama düşünce onu hemen dışarı bırakmak istemez. Böyle anlarda kendini iki farklı ritmin ortasında bulabilir. Bir taraf “şimdi söyle” derken, diğer taraf “biraz daha bekle” diye fısıldar. Bu durum, dışarıdan bakıldığında kararsızlık gibi görünse de aslında bir denge arayışıdır.

İletişim bu sürecin en hassas alanıdır. Söylenen söz, yalnızca anlam taşımaz; aynı zamanda o anlamın nasıl karşılanacağını da belirler. Eğer his, düşüncenin süzgecinden geçmeden dışarı çıkarsa, karşı tarafta beklenenden farklı bir etki yaratabilir. Aynı şekilde, düşünce histen tamamen koparsa, söz doğru olsa bile eksik kalabilir. Bu yüzden burada denenebilecek olan, ikisini aynı anda taşımayı öğrenmektir.

Biraz beklemek, duygunun kaybolmasına neden olmaz. Aksine, ona yer açar. Aynı şekilde hissetmek, düşüncenin zayıflaması anlamına gelmez. İkisi bir araya geldiğinde, söz daha sade, daha yerinde ve daha anlaşılır hâle gelir. Bu da karşı tarafla kurulan bağı daha sağlam kılar.

Her şeyin hemen netleşmesi gerekmez. Bazı şeyler, kendi hızında şekillendiğinde daha kalıcı olur. Hızla verilen tepkiler geçici bir rahatlama sağlayabilir; ama üzerinde durularak kurulan bir ifade, daha uzun süre etkisini taşır. Bu yüzden acele etmek yerine, harekete küçük bir alan bırakmak yeterli olabilir.

Hissedileni bastırmadan, ama hemen sonuca bağlamadan tutmak. Düşünüleni savunmadan önce, onun gerçekten yerini bulup bulmadığını görmek. Çünkü her ifade, yalnızca içerdiği anlamla değil; taşındığı hızla da şekillenir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz