Hayatla sessiz ama sürekli bir teması bulunuyor. Yapılacak işleri var ve bunları çoğu zaman ihmal etmiyor. Günlük akışı, küçük sorumlulukları, başkalarının ihtiyaçlarını fark ediyor; bir şey yarım kaldığında iç huzuru hemen etkileniyor. Bu yüzden tamamlamayı, düzenlemeyi, yerine koymayı önemsiyor. Dışarıdan bakanlar bu hâli çalışkanlık gibi görebilir. Oysa bu tutum, içerideki dengeyi ayakta tutma isteğini yansıtıyor. Bir şeylerle meşgul olmak, elleri kullanmak ve zihni düzenli tutmak kişiyi sakinleştiriyor.

Ancak bu düzen kurma isteğinin altında fark edilmeyen bir hassasiyet yatıyor. Her şey yolunda görünse bile, iç tarafta kolay yorulan bir alan kendini hissettiriyor. Bu alan uzun süre ihmal edildiğinde ya da yük arttığında, beden ve ruh küçük sinyaller vermeye başlıyor. Bazen halsizlik, bazen isteksizlik, bazen de açıklayamadığı bir iç daralması hissediyor. Sanki iç dünyası, dış dünyanın temposuna “biraz yavaş” demek istiyor.

“Her şeyi düzeltmek değil, bazı şeyleri serbest bırakmak iyileştirir.”

Asıl mesele, faydalı olma isteğiyle kendini feda etme arasındaki çizgiyi fark etmek. Çünkü, yardım etmek iyi hissettiriyor. İşe yaradığını bilmek ve bir düzenin parçası olduğunu görmek kendine güven kazandırıyor. Ama bu hâl zorunluluğa dönüştüğünde, keyif sessiz bir yorgunluğa dönüşüyor. Aynı işi isteyerek yaptığında besleniyor; mecburiyet hissiyle yaptığında ise tükeniyor.

Bir yanında düzeni korumak isteyen, planlı, dikkatli ve sorumluluk sahibi bir taraf duruyor. Diğer yanında ise akışa güvenmek isteyen, her şeyi kontrol edemeyeceğini bilen bir taraf var. Bu iki taraf karşı karşıya geldiğinde kişi kendine sert davranabiliyor. Eksiklere odaklanıyor, yaptıklarını yeterli görmüyor, dinlenmeyi hak etmediğini düşünüyor. Oysa bu sertlik çözüm getirmiyor; aksine içteki kırılganlığı artırıyor.

Düzen kurmak illa katı olmak anlamına gelmiyor. Sorumluluk almak da her şeyi taşımayı gerektirmiyor. Bazı şeyleri yapıyor, bazılarını ise oluruna bırakıyor. Her duyguyu hemen düzeltmek gerekmiyor; bazen sadece geçmesine izin vermek yetiyor. Bırakmak, dağılmak demek olmuyor.

Dengeyi yakaladığında hayatın temposu değişiyor. Yapması gerekenleri hala yapıyor, özenini koruyor; ama kendini cezalandırmıyor. İç taraf yumuşadıkça dış taraf daha sürdürülebilir bir hal alıyor. Ne kaçıyor ne de aşırı yükleniyor. Yaptıklarıyla birlikte kendine karşı da sessiz bir anlayış geliştiriyor. Asıl dayanıklılık, tam da buradan filizleniyor.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz