Hayat, dışarıdan bakıldığında yavaş ilerliyor gibi durur. Acele edilmez. Kararlar çabuk alınmaz. Önce bekler, tartar, sessizce ölçer. Çünkü bilir ki her adımın bir bedeli vardır ve bu bedeli ödemeye hazır olmadan ilerlemek, sonradan daha büyük kayıplar doğurur. O yüzden iç dünyada bir tür ön muhasebe yapılır. Duygular bile bu süzgeçten geçer.

Neşeyi reddetmez ama onu hafife de almaz. Eğlence vardır, keyif vardır; fakat kontrolsüz bir savrulma yoktur. İçten içe şu cümle çalışır: “ben kendimi dağıtırsam, toparlayacak kimse olmaz.” Bu yüzden kendi sınırlarının bekçisidir. Bazen bu bekçilik fazla sertleşir, bazen kalın duvarlara dönüşür; ama niyet korunmaktır.

Bir yandan da güçlü bir yaratma isteği vardır. Hayata bir iz bırakma arzusu. Bu iz, alkış toplamak için değil; “ben buradaydım ve bu bendendi” diyebilmek içindir. O yüzden yapılan işte, kurulan ilişkide, verilen sözde bir ciddiyet vardır. Yarım bırakmak can acıtır. Yarım yaşamak daha da fazla.

Zaman zaman kendini yalnız hissedebilir. Çünkü herkes bu kadar derine inmek istemez. Yüzeyde kalmak çoğu kişiye yeter. Ama burada içten içe şu bilinir: “Herkesle aynı yerde durmak zorunda değilim.” Bu kabul, yalnızlığı dramatik bir şeye dönüştürmez; daha çok doğal bir sonuç gibi yaşanır.

Duygular güçlüdür ama patlayıcı değildir. Daha çok içten içe yoğunlaşır. Bir bakışta, kısa bir cümlede, küçük bir harekette kendini ele verir. Büyük sahnelerden çok küçük anlarda ortaya çıkar. Ve o anlar, fark edilirse çok şey söyler.

 “Ben güvende hissetmek için mi tutunuyorum, yoksa gerçekten değer verdiğim için mi?” Bu soru kolay cevaplanmaz. Ama cevaplandığında, hayat daha sade bir hal alır. Sahip olma ihtiyacı azalır, kontrol biraz gevşer, ama özsaygı zayıflamaz. Tam tersine, daha köklü hâle gelir. Kırılganlığı yok saymaz, gücü abartmaz. İkisini aynı elde tutmayı öğrenmeye çalışır. Zor bir denge ama öğrenilebilir ve öğrenildiğinde, artık başkalarının onayına daha az, kendi iç tutarlılığına daha çok yaslanır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz