Özenle kurulan düzen, özgürce değişmek isteyen bağla karşılaştığında; yakınlık kendi biçimini yeniden arar.

Sevgi bugün büyük sözlerden çok, küçük ama yararlı davranışlarla gösterilebilir. Bir işi kolaylaştırmak, eksik kalan ayrıntıyı tamamlamak, çevresindekilerin yükünü hafifletmek ya da bulunduğu yere güzellik katmak doğal bir yakınlık dili haline gelebilir. Emek vermek bağa özen kazandırır. Fakat sürekli yararlı olmaya çalışıldığında, sevginin yalnızca yapılanların karşılığında kazanıldığı düşünülebilir. Oysa birinin yanında kalması, her zaman kusursuz davranmaktan ya da bütün eksikleri tamamlamaktan doğmaz.

Ayrıntıları fark eden taraf, yapılan işin düzgün, ölçülü ve zarif olmasını ister. Söylenen bir sözün tonu, verilen sözün tutulup tutulmadığı ya da ortak bir yükün nasıl paylaşıldığı önem kazanabilir. Bu dikkat, güven veren ve nitelikli sonuçlar ortaya çıkarır. Ancak ölçü fazlasıyla yükseldiğinde, yeterince iyi olan şey de eksik görünmeye başlayabilir. Kusuru görmek kolaylaşırken, emeğin içindeki güzelliği kabul etmek zorlaşabilir.

Dışarıya yansıyan tavır da önemlidir. Nazik, uyumlu, güvenilir ve yaptığı işi bilen biri olarak görünmek istenebilir. Çalışılan alanda insanları uzlaştırmak, anlaşmazlıkları yumuşatmak ya da bir meseleyi daha güzel bir biçimde sunmak kolaylaşabilir. Fakat dışarıdan gelen takdir, değerin tek ölçüsü olduğunda gerçek istek sessizce geriye çekilebilir. Doğru görünmek ile kendine doğru geleni yapmak her zaman aynı yerde buluşmaz.

“Kusursuzluk arayışı hafiflediğinde; yakınlık, değişene yer vererek de sürebilir.”

Diğer tarafta alışılmış kurallara hemen yerleşmeyen, yeni yollar deneyen ve bağların daha özgür kurulmasını isteyen bir hareket vardır. Aynı biçimi sürdürmek yerine farklı seçenekler konuşulabilir; küçük değişikliklerle yeni bir hava yaratılabilir. Her şeyi bir anda yıkıp yeniden kurmak yerine birkaç kapıyı açık bırakmak daha rahatlatıcı olur. Böylece değişiklik denenir, işe yarayan korunur, ağır gelen ise zorlamadan geride bırakılabilir.

Yakın ilişkilerde zihinsel canlılık güçlü bir ihtiyaç haline gelebilir. Sürekli aynı konuların konuşulduğu, tarafların belirli rollere sıkıştığı ya da yakınlığın yalnızca görevlerden oluştuğu bağlar yorucu hissedilebilir. Farklı düşünen, merak uyandıran ve yeni bir bakış getiren biri daha çekici olabilir. Yine de yalnızca heyecan arandığında güvenilirlik zayıflar; yalnızca düzen arandığında ise bağın canlılığı sönebilir.

Buradaki gerilim, sevgiyi düzen kurarak gösteren taraf ile yakınlık içinde kendi alanını korumak isteyen taraf arasında belirginleşir. Biri, “Birlikteysek sorumluluklarımız olmalı,” diyebilir. Diğeri, “Birlikte olmak birbirimizin hareketini daraltmamalı,” diye karşılık verebilir. İki ses de kendi yerinde anlamlıdır. Fakat biri ötekini bütünüyle susturduğunda, bağ ya ağırlaşır ya da dayanak bulmakta zorlanır.

İyi niyetle yapılan düzeltmeler, karşı tarafta denetleniyormuş hissi yaratabilir. Buna karşılık özgür kalmak adına ansızın uzaklaşmak da geride kalan tarafa değersiz bırakılmış gibi gelebilir. Küçük bir rahatsızlık her zaman ilişkinin bütünüyle yanlış olduğunu göstermez. Kimi zaman yalnızca daha geniş bir alana, daha açık bir konuşmaya ve beklentilerin yeniden belirlenmesine ihtiyaç vardır.

En yumuşak yol, sevgiyi yalnızca işe yararlılıkla ölçmemek ve özgürlüğü yalnızca uzaklaşmakla karıştırmamaktır. Yapılan katkı değerli olabilir; fakat sevilmek için sürekli bir şeyi düzeltmek gerekmez. Değişiklik yapılabilir; fakat her huzursuzlukta bütün düzeni terk etmek zorunda kalınmaz. Biri ayrıntıyı görürken diğeri yeni ihtimali gösterebilir. Böylece yakınlık ne kusursuzluk uğruna yorulur ne de özgürlük adına sürekli yerinden edilir. Bağ, tarafların birbirini biçimlendirmeden geliştirebildiği ve tutmadan yanında kalabildiği daha canlı bir hale gelir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz