İçte kurulan bir alan vardır; sıcak, tanıdık ve korunaklı. Orada tutulan şeyler kolay kolay değişmez. Bu yüzden çoğu zaman önce oraya yönelinir. Çünkü içeride olan, dışarıdaki kadar belirsiz değildir. Tanıdık olan, güven verir; tekrar edilen şeyler, duygulara bir süreklilik hissi kazandırır.

Bu güven zamanla bağa dönüşür. Tutulan sadece bir düşünce ya da bir eşya değildir; aynı zamanda hislerin kendisidir. Kolay kolay bırakılmaz. Çünkü bırakmak, sanki o duygunun da kaybolması anlamına gelecekmiş gibi hissedilebilir. Bu yüzden elde olan korunur, tanıdık olanın içinde kalınır. Böylece içte bir denge kurulur; sabit ama hareket etmeyen bir denge.

“Değer verdiğin yerde acele edersen, bağ değil hassasiyet büyür.”

Fakat aynı anda başka bir akış da vardır. Dışarıya yönelen, temas etmek isteyen, paylaşarak çoğalan bir taraf. Bu taraf daha hızlıdır, daha doğrudandır. Beğendiğini saklamaz, hissettiğini ertelemez. Yakınlık kurmak ister ama aynı hızla özgür kalmak da ister. Bu da içteki koruma haliyle dıştaki açılma isteğini aynı anda hareket ettirir.

Bu iki yön yan yana geldiğinde ince bir gerilim oluşur. İçteki taraf “elde olanı tut” derken, dışa yönelen taraf “yeni olanı dene” der. Biri kalmak ister, diğeri ilerlemek. Biri tanıdık olanın içinde güven bulur, diğeri bilinmeyene doğru açılmak ister. Bu durum kararsızlık değil; iki farklı ihtiyacın aynı anda var olmasıdır.

Bu noktada davranışlar da bu ikili yapıdan etkilenir. Kimi zaman fazla verilir, kimi zaman fazla tutulur. Bazen beğenilmek için sınırlar esner, bazen kaybetmemek için sıkılaşır. Oysa bu iki uç, aynı kökten beslenir: değer duygusu. İçte hissedilen değer ile dışarıdan gelen karşılık birbirine karıştığında, denge zorlaşır.

Burada küçük bir ayar yapılabilir. İçte kurulan değer, dışarıya yön veren bir temel olabilir. Dışarıdan gelen ilgi ya da karşılık ise bu temelin üzerine eklenir. Yer değiştirdiğinde, yani dışarıdan gelen içtekinin yerine geçtiğinde, kendini başkalarının bakışıyla tartmaya başlar. Bu da hem tutmayı hem bırakmayı zorlaştırır.

Oysa daha sade bir yol vardır. İçte olan korunabilir; ama bu koruma akışı kesmek zorunda değildir. Dışa açılmak mümkündür; ama bu açılma kendinden uzaklaşmayı gerektirmez. İkisi birlikte olduğunda, hem kendine ait olanı taşıyabilir hem de yeni olanla temas kurabilir.

Ne her şeyi elde tutmak gerekir ne de her geleni içeri almak. Hangisinin kalacağını, neyin gerçekten değer taşıdığını zaman içinde görmek mümkündür. Bu sürece izin verildiğinde, ilişkiler de seçimler de daha doğal bir yere oturur. İçte olan ile dışta olan birbirine karşı değil, birbirini tamamlayan iki akış gibi çalışır.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz