İçten doğan bir dürtü, beklemeyi sevmez. Kıvılcım oluştuğunda, onun hemen hareketle buluşması istenir. Çünkü ilk adım atıldığında, içerideki enerji kendine bir yön bulmuş gibi hissedilir. Bu yön duygusu, canlılık verir. Durmak ise bu canlılığı söndürecekmiş gibi algılanabilir. Bu yüzden ilk hareket çoğu zaman hızlı, net ve tereddütsüz gelir.

Fakat bu hızın karşısında daha sessiz bir taraf bulunur. Bu taraf acele etmez. Harekete geçmeden önce zemine bakar, adımın nereye basacağını yoklar. Yapılan şeyin yalnızca başlamasını değil, sürmesini ister. Bu yüzden içeride küçük bir durak oluşturur. Bu durak, dışarıdan bakıldığında engel gibi görünse de aslında yön kaybını önleyen bir denge noktasıdır.

“Hızla kurulan dağılabilir; kalan, taşıyabildiğin olur.”

İlk dürtü ile bu durak karşılaştığında, içeride ince bir gerilim oluşabilir. Bir taraf “şimdi” derken, diğer taraf “hazır mısın?” diye sorar. Bu soru bazen sabırsızlık yaratır. Çünkü hareket etmek isteyen taraf, bu beklemeyi gereksiz görebilir. Oysa burada kurulan şey, hızın kesilmesi değil; hızın yerini bulmasıdır.

Her başlangıç, kendi içinde bir potansiyel taşır. Ama bu potansiyelin kalıcı hale gelmesi için yalnızca istek yeterli olmaz. Ona eşlik eden bir yapı gerekir. Bu yapı, sınır koymak için değil; enerjinin dağılmasını önlemek içindir. Çünkü yönsüz bırakılan güç, kısa sürede etkisini kaybeder. Yön bulan güç ise zamanla derinleşir.

İçteki bu iki yön birlikte çalışmayı öğrendiğinde, hareket daha farklı bir nitelik kazanır. Hız, acele olmaktan çıkar; netliğe dönüşür. Durak ise engel olmaktan çıkar; sağlamlığa dönüşür. Böyle bir dengede, adımlar ne ağırlaşır ne de savrulur. Her biri kendi zamanında atılır.

Zaman zaman kişi kendine karşı fazla sert olabilir. Daha iyisini yapmak isterken, yaptığı şeyleri yeterli görmeyebilir. Bu durum içte bir baskı yaratır. Fakat bu baskının içinde saklı bir dikkat vardır. Bu dikkat doğru kullanıldığında, yapılan şeyin kalitesini artırır. Yanlış kullanıldığında ise hareketi durdurur. Burada küçük bir ayar yeterlidir: kendini zorlamak yerine, kendini taşımak.

Bir şeyin gerçekten yer etmesi için, yalnızca başlamak değil, sürdürebilmek gerekir. Sürdürebilmek ise ritim ister. Bu ritim, ne sadece hızla ne de sadece kontrolle kurulur. İkisi birlikte çalıştığında ortaya çıkar. Hız başlatır, dikkat tutar. Biri olmadan diğeri eksik kalır.

Sonunda görülen şey sadeleşir. İçten gelen dürtü bastırılmadan korunabilir. Ama onun taşıyabileceği bir alan da aynı anda kurulabilir. Böylece yapılan şey yalnızca ortaya çıkmaz, aynı zamanda kalır. Hız yönünü bulduğunda acele olmaktan çıkar. Dikkat yerini bulduğunda baskı olmaktan çıkar. İkisi birlikte olduğunda ise ortaya güven veren bir akış çıkar.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz