İki ayrı yön aynı masaya oturur. Biri “geleceği kuralım” der, diğeri “şimdi burada kalalım.” Biri yeniliğe açıktır ama rastgele değil; diğeri huzuru sever ama durağanlıktan ibaret de değildir. Asıl mesele, hangisinin ne zaman direksiyona geçeceğidir.

Bir tarafta zihinsel bir duruş vardır. Değer, sadece elde tutulan şeyler değildir; anlamlı olan, işe yarayan, sürdürülebilen her şey kıymetlidir. Sahip olmak önemlidir ama daha da önemlisi, sahip olunan şeyin bir ilkeye dayanmasıdır. Bu yüzden karar alırken biraz mesafe koyar, duyguyla hemen hareket etmez. “bu bana uzun vadede ne kazandırır?” Sorusu sık sık içten içe dolaşır. Değişime kapalı değildir ama aceleye de gelmez. Her adımın bir mantığı, her tercihin bir gerekçesi olsun ister.

Diğer tarafta ise hisseden, dokunan, yaşayan bir yön vardır. Bu taraf için değer, hissedilen şeydir. Güven veren ortamlar, tanıdık kokular, alışılmış ritimler önemlidir. Bir şeye bağlandıysa kolay kolay bırakmaz; sevdi mi tam sever, keyif aldı mı saklamak ister. Değişim fikrine karşı değildir ama değişimin bedende ve kalpte sindirilmesi gerekir. “iyi hissettiriyorsa doğrudur” yaklaşımı zaman zaman ağır basar.

İkisi bir araya geldiğinde içte bir çekişme doğar. Zihin ilerlemek isterken, his durmak isteyebilir. Biri “bunu daha akıllıca yapalım” derken, diğeri “fazla hesap bozuyor” diye mırıldanır. Bu çekişme bazen huzursuzluk yaratır; bazen de canlı tutar. Çünkü kendini sürekli sorgular, tartar, yeniden ayarlar.

Zor olan, bu ikisini birbirine düşman etmemektir. Zihin, hissi küçümserse hayat tatsızlaşır. His, zihni susturursa yön kaybolur. Ama ikisi birbirini dinlemeyi öğrenirse, ortaya sağlam ve sıcak bir yol çıkar. Önce his duyulur, sonra düşünceyle şekil verilir. Ya da önce fikir kurulur, ardından keyif ve yaratıcılıkla beslenir. Hangisinin önce geleceği sabit değildir; duruma göre değişir.

Zamanla önemli bir beceri kazandırır: kendiyle müzakere edebilmek. Ne tamamen vazgeçmek ne de körü körüne tutunmak… Arada bir yer vardır ve o yer bulunabilir. İşte olgunluk tam da burada başlar. İçinde iki farklı ritim taşıdığını kabul etmekle.

Ve günün sonunda fark edilir ki bu ikilik bir sorun değildir. Aksine, hem güvenli hem canlı tutan şey tam da budur. Bu denge arayışı, hayatı derinleştirir; aceleyi yavaşlatır, durağanlığı hareketlendirir.

AstroNot’u sosyal medyada takip etmek isterseniz